Blog 26 februari 2026, Lagos

We zitten hier in Lagos, uitkijkend over zee, te midden van tientallen oeverzwaluwen en mussen. Wat zijn de kleinste zwaluwen van alle zwaluwen toch geweldige acrobaten!

Gisteren kwamen we terug van Santiago do Cacém met een rechtstreekse bus, die er drie uur over deed. Wat leuk was, is dat hij veel dorpjes aandeed waar we eerder hadden geslapen. En goed nieuws: de auto stond er nog en wilde starten!

Gisteren hebben we het stadje bij stralend weer bekeken. Vandaag zijn we het gemiste stuk van de Rota Vicentina gaan lopen.

Toen we met slecht weer vertrokken en nogal veel kilometers moesten maken, hadden we het meest westelijke puntje afgesneden. Dat scheelde toen drie kilometer. Nu, met mooi weer, hebben we dat stuk alsnog gelopen. Dat was goed voor 18 km vandaag. Echt een prachtig traject, met vlonders – kijk maar op de foto's! Dus toch nog een wandeldag.

Morgen gaan we Beja en Évora bekijken. Die kennen we al, maar het zijn gewoon leuke plaatsjes.

Groetjes 

Blog 24 februari 2026, Santiago do Cacém

Toch nog een kleine nabrander voor de blog. Het officiële eindpunt van de Historica mag natuurlijk niet ontbreken. Omdat we gisteren meteen de weg naar het hotel hadden genomen, hadden we dit bezoek voor vandaag bewaard. Een mooi kerkje, in 1875 door anarchisten verwoest,

markeert deze plek bij het fort. De afbeelding in de kerk van Jacobus die de Moren doodt en de schelp voor de kerk laten zien dat dit een belangrijk vertrekpunt is geweest van de Camino Portuguesa;

de route die hier het stokje overneemt van de Historica. Grote borden van de Rota Vicentina bevestigen dat dit echt ons eindpunt is, en voor anderen hun startpunt. Het fort, nu een begraafplaats, is het einde van deze route. 

Klik hier voor het filmpje van het einde.

Tot zover de blog. De rest kun je lezen op Polarsteps.

Groetjes Victor en Hetty

Blog 23 februari 2026, Santiago de Cacém

(eindpunt van de historica/Rota Vicentina

Weer stralend weer. Na het ontbijt werden we door de eigenaar op de route afgezet. Hij moest toch naar zijn koeien. Alleen kon hij ze niet vinden; hij vermoedde dat ze naar een hoger gedeelte waren gegaan. Hij had 1200 hectare (12.000.000 m²) grond, dus ja. Naast de speciale koeien had hij ook schapen met bijzondere horens. Oorspronkelijk hoorden ze daar, maar om ze er opnieuw te krijgen, moest hij ze uit Nederland halen. Met een vliegtuig! En nu doen ze het goed en worden het er steeds meer. Ze kunnen tegen de hitte en de arme grond en geven angorawol. En daarnaast pijnbomen voor de pijnboompitten. 

(3 bejaarde scharrelvarkens hielden ons in de gaten, varkens nog van de vorige boer die hier hun laatste dagen doorbrachten)

Dus werden we afgezet op het wandelpad en namen we afscheid; we waren de enige gasten op maandagochtend.

Het was echt een mooie maar typisch Portugese route: steil naar boven en steil naar beneden. Al na een uurtje kruisten we de Camino-route.

Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat ik de langere hellingen van 30-35% bijna niet meer op kon met rugzak. Daar zit kennelijk mijn limiet. Hetty heeft dat probleem niet met die hele steile hellingen, al wordt ze er wel moe van.

(hier herstel ik net van zo'n helling)

Na de mooie route zijn we nu aangekomen in Santiago do Cacém, in een super-de-luxe hotel. Volgens Hetty 'Onno-waardig'. 

Met een lekker ontbijt erbij is het super de luxe. Het is een beetje rare constructie, maar doordat ik via een partnerrelatie van Booking in dollars boek, is het goedkoper dan via Booking zelf of andere bookingsites. Omdat de dollar nog maar 84 cent waard is: leve Trump! Erg grappig.

En, dames en heren, dit is het eindpunt van de Historica. 

(voormalig station, wordt nu met 34  miljoen EU gels en 10 miljoen Portugees geld klaar gemaakt voor de toekomst)

Die eindigt bij een fort. Hier volgden we 'ouderwets' de gele pijlen van de Camino. We kunnen doorlopen omdat deze route net boven Lissabon aansluit op de Portugees (Caminho Português) en naar Porto loopt.  Maar we hebben besloten dat niet te doen. Deze route heb ik niet goed genoeg bekeken op slaapgelegenheden en dan heb ik echt adressen nodig van pelgrimsslaapplaatsen.

Onderweg hebben we nog gekeken naar komende plannen. We volgen dit jaar nog een aantal stukken van de E9 vanaf Vlissingen (waar we nu zijn aangeland) naar Frankrijk. Voor volgend jaar leek het Hetty wel een leuk idee om vanaf Tallinn (Estland) de E11 te lopen. De E11 loopt vanaf Den Haag en heet het Marskramerpad in Nederland. En die zijn we nu net met de Pelgrims for Ever aan het lopen!

Goed, hier kijken we naar de zonsondergang vanuit het bed. Een mooier eind kan er niet zijn. Morgen bekijken we het leuke stadje. Leuk weetje: de directeur van dit hotel (en van die in Porto) was een paar jaar geleden op de wandel- en fietsbeurs in Utrecht.

Jullie kunnen ons verder volgen via Polarsteps; de blog is alleen voor de wandelroutes. Het gebruikelijke mailtje geeft vanaf nu een link naar Polarsteps.

Blog 22 februari 2026 (vervolg van 21), in de buurt van Vale Seco

Gisteren een korte blog. Na al dat heerlijke eten en de wijn, en het nog even kijken naar de massastart (als we kijken zien we alleen maar Nederlanders goud winnen, een mooi toeval), viel ik bijna in slaap. De foto's van Hetty waren ook nog niet tot mij gekomen (Hetty had nog geen wifi en dan uploadt het apparaat de foto's niet), dus kom ik even terug op gisteren. Met de foto's van Hetty. En anders heeft Caroline niets te lezen voor ze naar bed gaat. En de vraag van Peter beantwoord ik ook.

De vraag die wij ons onder het lopen stelden is waarom het lopen in Portugal zo pittig is. Want ook toen we de Via Algarviana liepen, met alleen zon, er was toen een watertekort, vonden we dat. Het zit hem, denken wij, in de vele steile hellingen, met een ondergrond van steentjes, waardoor de afdaling ook meer concentratie vraagt. En zoals gisteren lag het tempo laag, op een traject van 27 km is dat een ding; je bent domweg meer uren aan het lopen. Ik denk dat we hier een gemiddelde hebben van 3,5 km per uur ; op sommige stukken is het tempo 2 km per uur. Natuurlijk zijn de kliffen met storm en regen ook een verzwarende factor, maar ook op een traject als gisteren. Een voorbeeld. Het pad lijkt goed te lopen. Dan staat er een stuk onder water. Dan besluit je over een schrikdraad heen de weilanden in te gaan, maar daar blijkt ook veel water. Dan ga je verder het weiland in, dat lukt, maar dan kom je teruglopend dat stomme stroompje weer tegen van 2 meter breed. Je zoekt wat keien, gooit ze in het water en steekt over, je in evenwicht houdend met je stokken. 

Dan gaat het tempo weer omhoog. Maar dan is er een stuk pad kapot gereden door iets met rupsbanden, je vertraagt weer. En dan ‘moeten’ er ook nog foto’s gemaakt worden, bij het enige café van de dag uitgebreid gezeten worden, en er moet nog een keer gepicknickt worden.

Geen klagen hoor, zeker niet, het was gisteren prachtig!

Hoe kom je aan zo’n onderkomen als dit , vroeg Peter. Op bed liggend zie ik dat de etappe eindigt in Vale Seco (zoek het maar op op Google Maps). Maar daar is niets (3 huizen gezien). Dan de locatie ‘overzetten’ op een Bookingsite of Google Maps (de Rota Vicentina site gaf hier geen onderkomen). Als die niet helpen, kijken we op hun kaart en kiezen we het onderkomen dat dicht bij de route ligt en op de Outdoor kaart kijken of er een weggetje naar toe loopt van de route naar de slaapplaats. En dan kijken of er plaats is, hoe duur, of ze eten maken of dat er een keuken is (dan moeten we wel boodschappen doen). Normaal is het veel makkelijker als je gewoon in een stadje aankomt. Vaak is er dan een AL (een iets luxere auberge) voor redelijke prijzen, vaak met eigen douche en toilet en gemeenschappelijke keuken. De oudere locaties hebben soms gemeenschappelijke douches en toiletten (2 keer gehad).

En zo komen wij hier op dit prachtige boerenonderkomen. Op 100 meter zie ik een stuk of 5 varkens rondscharrelen en mooie geiten met lange hoorns. De vrouw des huizes eet alleen vlees of vis van eigen bodem, buiten de deur eet ze vegan omdat ze dan niet kan zien of het vee goed behandeld is. De man, die ook voor de geweldige maaltijd kookte, was vroeger chef-kok, dus zo ingewikkeld vond hij het niet om voor ons te koken.

Ik schrijf dit nu in een heerlijk zonnetje, om straks te gaan ontbijten. Uur of 10, mooie tijd. Ach, die pelgrims, ze hebben het zo zwaar 😂

O ja, het ontbijt met : verse fruitsalade, verse sinaasappelsap, croissants, cake, brood, mini pasteis de nata, verse geitenkaas, en nog een paar dingen. Ze moesten me bijna wegrollen van de tafel. Daarna met de vrouw des huizes ervaringen uitgewisseld over de wederzijdse Camino's die we alle drie gelopen hebben (haar man is 1 keer meegegaan, vond het een mooie ervaring maar ook genoeg). De was gedaan, waslijn gemaakt , het werk zit erop. Tot horens. 

Blog 21 februari 2026, Vele Seco

27 kilometer door de modder, omhoog, omlaag, over stenen en door water, maar gelukkig met de hele dag zon. Onze slaapplaats was nog ver weg en de route was lastig. En nog steeds is het water niet weg.Wat maakt de Fisherman's Trail en de Historica nou zo pittig, vroegen wij ons af? Waarschijnlijk de combinatie van slechte, moeilijke paden, storm, regen en wind, en dan weer zon en warmte. Nooit is het vlak; het is steeds steil omhoog en steil naar beneden. Vandaag hadden we mooi weer, maar nergens was een slaapplaats dichtbij. Een pittige afstand, dat wisten we, maar we hadden niet gerekend op al dat water en die klei. 

Eén café onderweg, en daar hebben we er even goed van genoten. Om 6.15 (pm) uur kwamen we aan.Maar wat een plek! Wat een ruimte, wat een kamer en wat een diner! Speciaal voor ons allerlei vegetarische voorgerechtjes, een heerlijke curry, een geweldig toetje en lekkere wijn. Dat maakt alles weer mooi. Het is al laat en de wijn en vermoeidheid zorgen ervoor dat ik het kort houd.Onderweg echt genoten van de omgeving.

Echt mooi hier.

 

Morgen op het terras, in de heerlijke stoelen, met uitzicht. Een boek en een krantje erbij. En het ontbijt zal vast goed zijn.

Tot morgen.

Blog 20 februari 2026, Cercal de Alentejo

Gisteravond zijn we even naar buiten gelopen op ons terras. Met een lampje. Wat een sterrenhemel! Prachtig. Na een paar minuten snel weer de warme kamer in. Het beloofde een koude nacht te worden. En dat werd het ook: 2 graden! Maar de volgende dag was het strakblauw en koud, al steeg de temperatuur per uur met een paar graden tot uiteindelijk 17 graden. Morgen gaan we de 20 passeren.

Maar eerst lekker ontbijten met croissants, roerei, bruin brood en broodjes, verse sinaasappelsap, allerlei soorten koffie... gewoon genieten.

Maar aan alles komt een eind, dus ook aan het ontbijt. En dan weer de rugzak op en lopen. En uitpellen, tot er alleen een korte broek en een T-shirt overbleven. Tijdens het lopen werden we ingehaald door een Engelsman en twee Belgen in een auto. Ze vertelden ons dat we vooral de mooie waterval moesten gaan bekijken. Onze route nam er een omweg voor. De man bleek daar vlakbij een ashram te hebben. Veel Nederlanders hier, vertelde hij.

Voor het filmpje van de waterval, klik hier (op Polarsteps)

De waterval was mooi, blij dat we hem niet voorbijgelopen waren (er was bijna 2 km te besparen en dat hadden we waarschijnlijk wel gedaan 😀). We kwamen de ashrambewoners nog tegen en ook een Nederlandse vrouw die misschien in dit gebied ging wonen. "In de bossen in Drenthe is het altijd donker in de winter," zei ze. Ze was hier nu sinds juli. Er lijkt hier een hele Nederlandse subcultuur te ontstaan; ze treffen elkaar allemaal op de wekelijkse markt in de buurt.

De waterval was mooi en diep. We hadden al geluncht, dus liepen we daarna door. Het was wel pittig. Geen stuk recht, nergens een weggetje zonder stenen. Het was werken.

Het laatste deel werd vlakker en meer weilandachtig. De hellingen waren minder steil. Hetty werd wat moe, dus een tweede stop. Hierna ging het beter. Toast met geitenkaas en pinda's gaf weer nieuwe energie.

Aangekomen in onze kamer eerst even Antoinette de Jong goud zien winnen en daarna uit eten en de boodschappen doen. Dat ging prima. En vroeg naar bed.

Morgen heeft de route een eindpunt/beginpunt in de middle of nowhere. Waarschijnlijk omdat het anders minder aantrekkelijk is: een etappe van boven de 40 km. Een beetje een zwaktebod. Ik heb nu een slaapplaats gevonden, echt in de middle of nowhere, maar dat is nog altijd 26 km. Dus heb ik er 2 nachten van gemaakt. Op de dag dat we niet lopen wordt het 21 graden, ze hebben een tuin en zwembad, dus we gaan echt gewoon een dagje luieren. Lezen, klusjes doen (ja, zelfs hier). Maar eerst morgen even die etappe doen. Maar dat komt goed.

Tot morgen maar weer. 

Groetjes Victor en Hetty

En voor de liefhebbers:

Tao Te Tjing, tekst 1

Het onzichtbare mysterie.

Over de Tao praten, dat kan, maar niet over de eeuwige Tao.

Een naam noemen, dat kan, maar voor de absolute Tao bestaat geen naam.

De Tao is de bron van hemel en aarde, en daarom zonder naam.

Wel kunnen we de Tao duiden als de 'Moeder' van alles.

Zoek naar de essentie van de Tao, geef het op en je vindt het.

Vol verlangen kunnen we slechts de buitenkant zien, de namen.

Innerlijk en uiterlijk vloeien uit dezelfde bron, ook al zijn ze gescheiden.

Beide zijn het mysteriën.

Het mysterie achter het mysterie, daar gaat het om.

Blog 19 februari 2026, Sao Luis

Vandaag eerst uitgeslapen op onze halve rustdag. Daarna onze spullen gepakt en het stuk gelopen dat we morgen niet willen lopen, namelijk het hoogste punt van onze tocht: de Cerro de São Domingos. Daar staat een antenne op een moderne ruïne en het is een markant landmeetpunt, een zogenaamde marco geodésico. Het heeft een prachtig uitzicht over de omgeving. En we zijn blij dat we dit niet voorbij zijn gelopen.

Dit geodetisch punt is een vast punt op het aardoppervlak waarvan de coördinaten (lengte- en breedtegraad) en de hoogte boven zeeniveau tot op de millimeter nauwkeurig zijn bepaald. Dat u dat maar weet 😀

Nu is alleen de vraag of dit punt nu de antenne is of het oude betonnen punt op de berg. Dat weet ik niet. Ik gok op het betonnen geval. Ze bestaan namelijk meestal uit een gemetselde of betonnen cilinder (zoals een kleine zuil) met een metalen pin in het midden. De zendmast is alleen nog in gebruik door, denk ik, backpackers, gezien de oude natte matrassen.

Dan over het weer. Vandaag 14 graden met zon. Dus t-shirt en korte broek. En het gaat via 17 naar 20 graden. Vandaag geen onoverkomelijke plassen water met modder. 

Hierna onze wandeling naar het natuurpark met groot zwembad. Een heel aardige medewerkster die ons al om 2 uur de kamer gaf en aangaf dat we vooral de sinaasappels die hier overal hangen mochten plukken. 

Daarna het stadje ingegaan en een voortreffelijke vega hamburger gegeten (echt, het wordt nog wat met Portugal) en Hetty eindelijk tostadas. Helaas zonder sinaasappelsap. Het is geen Spanje waar je altijd geroosterd stokbrood met boter en abrikozenjam met koffie en vers geperst sinaasappelsap kunt krijgen, ’s ochtends en ’s middags.

Morgen een wat lastigere wandeling, maar niet heel lang, en dan ook een echte hele rustdag. De laatste. Gezien het weer leek het ons wel lekker om een dagje in een tuin met 20 graden niets te doen.

Maar voor nu een even een warm

bad. We baden hier in luxe. Er is hier soms alleen de keus voor wat luxere resorts. Ach, je hoort ons niet klagen 😀

Tot morgen maar weer!