Cerignola - Canosa di Puglia, 29 september 2026

Proberen om de Romeinse brug op de foto te krijgen 

Vanochtend eerst ontbeten en daarna nog even de bar aangedaan. Nog even een extra foto van de graanopslag gemaakt. Nadat we de stad uitvoeren, kwamen we snel weer tussen de olijfbomen en de druiven terecht. Voor de wijn. Er wordt hier als een gek geoogst; met het oogsten van de druiven zijn ze nog steeds niet klaar. Met het oogsten van de olijven zijn ze net begonnen op een paar plaatsen. Er staan hier heel veel wijnfabrieken. Het lijkt wel wat op de olieopslag in de Botlek, al zijn de tanks iets kleiner en glimmen ze soms als roestvrijstaal. 

Het lopen ging goed. De laatste etappeplaatsen ingepland en nog een slaapplaats geregeld.

Vandaag ging het niet zo soepelet de slaapplaats. De eigenaar reageerde niet op berichten via de Booking-app. De telefoon nam hij wel op, maar hij sprak alleen Italiaans. Ik verstond WhatsApp. Nadat ik geen appje kreeg, zelf maar een appje gestuurd. Uiteindelijk kwamen we bij de kamer en iemand kwam om de kamer in orde te maken. Maar er was iets niet in orde met de kamer, dus werden we verreden naar een andere kamer. Prachtige kamer, maar geen wifi, later wifi met wachtwoord van een wifi die we niet hadden. De eigenaar kwam er niet meer uit. En wat verder lopen naar het centrum. Ach, ik laat het maar zo. Communicatie 😟. En niet iedereen snapt dit soort zaken. 

Er zat een stuk in de route van een kilometer over de A16; we voelden ons helemaal thuis, alleen lopend is dat minder. Zo ook hier. Veel hardrijders hier. Maar het werd niet gevaarlijk.

Verder kwamen we een Romeinse brug tegen uit de 1e eeuw en nog een soort sarcofaag.

Hierna dus redelijk snel in het dorp. Veel barren dicht, maar een ijstent op. 

Dit dorp heeft een leuk centrum.

Leuk eettentje waar we zaten maar het menu was vlees en vis. Uitgelegd waarom we weer gingen. Maar ze konden best wat vegetarisch maken. Lief maar ik heb daar nooit vertrouwen in. Pasta met tomaat of zo met wat groenten. Toen naar een osteria. Maar die was uitverkocht. Toen naar een pizzatent. Beetje onbeleefd boeren maar prima pizza en wijn. Dus toch een goed eind. En toen terug. Hetty dacht het te weten maar na een 10 minuten herkende ze niets. Maar ze had aan mij gevraagd de lokatie vast te leggen en dat ik gedaan op die handige gratis app. En zo kwamen we toch goed thuis. 

Morgen een lange dag. Dus nu naar bed. Tot morgen. 

Geweldige mensen en afval, Stronara - Cerignola, 28 september 2026

Protest tegen het afvaldumpen

En dan zondagavond. Het leek wel kermis hier, zo druk. Flaneren werd dat genoemd. Kijk hier maar! Dat woord wordt bijna niet meer gebruikt. En dan gaat de kerk ook nog uit. (Terwijl ik dit schrijf, horen we een stokoud liedje van iemand die in het Nederlands zingt dat hij er alleen voor de muziek is; hij biedt zingend zijn excuses aan.) De avondmis is geweest. Even de kerk in. Er staan nog wat mensen na te babbelen. De een komt vragen of we pelgrims zijn, de ander komt ons op Rochus wijzen, ook een ‘pelgrim met hond’. Ook de aartsengel mag niet ontbreken. Best logisch hier, gezien de eerder beschreven route van Ierland, Mont Saint-Michel, de plaats hier vlakbij de berg Karmel (dat verhaal kenden we nog niet toen we daar op de berg stonden). 

Eten in een bar met een clubsandwich met veel groente, patat met mayonaise en radler en bier.

Goed geslapen, alleen wat last van mijn [oog?]. Dus starten zonder mijn lenzen. Ik voel mijn heup wat, maar dat is wel logisch; ik sta weer recht, het lichaam moet weer wennen. Hetty heeft geen echte kwalen vandaag.

Is het wat saai? Jawel, een beetje wel. Maar als pelgrim weet je dat dat er soms bij hoort. Who cares?

Wat wel stoort, het grootste nadeel van de Francigena Sud, is het afval. Bij het uitgaan in ingaan van de stad, net buiten de gemeentegrenzen, storten de mensen glas, blik, plastic, koelkasten en andere rotzooi. Het is voordat je een stad in bent een grote teringzooi. Ze hebben geen statiegeld op flesjes of blikjes, ook niet op koelkasten en wasmachines. 

Maar hoe ziet zo'n wat saaie dag eruit? Eerst naar de bar, voor een cappuccino en een latte macchiato, met een verse sinaasappelsap en een croissant met abrikozenjam erin. En daarna, om het af te maken, nog een rondje koffie met croissants. Genoeg koolhydraten die zich omzetten in suikers en ons veel kracht geven. Daarna lopen tussen olijfbomen (oogsttijd) en druiven, graan en nieuw ingezaaid spul. We komen langs een leuk hutje, we kijken even en de eigenaar komt even praten: of we wat druiven willen? Jawel hoor, we gaan zitten op zijn bankstel en eten druiven en babbelen wat.

Geen mobiele verbinding, dus met handen en voeten. En dan laat hij zijn trots proeven, zijn olijven. Heerlijk. Hetty gruwt, maar ik geniet, en krijg bij het weggaan een fles met die olijven mee! Daar doe ik wel een paar dagen mee. En mijn rugzak is weer zwaarder.

Dan de pauze; kijk even naar het filmpje. We zitten tegen een olijfboom aan in de schaduw. Lekker alles uitgepakt. Dan horen we een wat raar piepend geluid. Dan zie ik het: de besproeiing is aangezet. Ik kijk en met mijn deskundige blik constateer ik dat ze alleen de jonge boompjes bevloeien. Totdat … de rest ook gaat spatten en pruttelen en watergeven. Hetty is dan al vertrokken, en juist daar komt het water. Klik hier voor het grappige filmpjes. We besluiten te verkassen. Nog wat druiven, toast met Goudse kaas en Philadelphia, nog een paar olijven en we kunnen weer.

Nog een kilometer of 6 door de velden. De loslopende honden zijn een beetje bang, maar blaffen hard. Als we aankomen bij ons appartement hebben we nog geen open bar gezien (siësta) en zijn we al bij het appartement. Ik meld mij en we gaan wat in een automatenruimte zitten. Ik neem een koude Peroni en Hetty wil nog niets. Ik kijk of ik een opener zie, maar nee. Dus maak ik hem ouderwets open, en daarna ziet Hetty dat er ergens bij op de grond een opener is gemaakt. Dan hebben we de code en betreden het appartement. Eerst even rusten en douchen en dan de stad in voor de boodschappen en de stad. Eerst zien we veel lege ruimten. Zullen het bloemperken zijn die verwaarloosd zijn, of graven? Of iets historisch? Maar er staat geen bordje bij. Dus op een terras, na het bezoek aan de kathedraal, opgezocht. 

Het zijn Grain Pits Area (Piano delle Fosse del Grano). Oftewel ondergrondse graansilo's die al sinds de middeleeuwen worden gebruikt. Dit blijkt een speciaal gebied in het zuiden van het stadscentrum van Cerignola, met in totaal ongeveer 625 van dergelijke kuilen, waarvan er nog ongeveer 200 in gebruik zijn. Elke kuil is een klokvormige holte die in de grond is gegraven, met een gemiddelde capaciteit van ongeveer 500 quintali (dat is ongeveer 50 ton). Hebben we ze eigenlijk op de foto, vraag ik Hetty? Blijkt van wel, een paar van de silo's.

Op het plein bij de kathedraal 

(ze hebben hier geen toeristische prijzen: cappuccino, 2 latte macchiato en een espresso voor € 6,50) keken we onze ogen uit. Wat een chaos: fietsers op het achterwiel, scheurende honden, fatbikes, alles door elkaar. Veel groepjes mensen, druk. Met moeite kon ik Hetty uit de stad wegkrijgen, want ik moest nog koken en de blog afmaken. Gelukt kennelijk. Vandaag toch weer 22 km gelopen. Morgen staat 20 op het programma. Het blijft met 29 graden onder de 30, dat is te doen. En dat blijft het verder.

Tot morgen en hier nog wat foto's!

Zaterdagavond in Ordona, Ordona – Stronara, 27 september 2026

Onze lunch, zittend tegen de rugzak die tegen een oude vrachtwagenband staat.

Zaterdagavond in Ordona is bijzonder. Dit schone dorpje, een uitzondering in Italië, heeft een bijzonder gezellige uitstraling. Iedereen groet elkaar, en mensen gaan in groepjes op de bankjes zitten of op het terras voor de koffie.

Na ons eten van gisteravond liepen we terug door een druk dorp; de ouderen klitten wat bij elkaar, zo ook de jongeren, op elk pleintje en op elke hoek van de straat. Een hoop gezellige herrie. Wij wisten niet dat er zoveel mensen woonden! Iedereen kwam naar buiten. Is er iets bijzonders te doen? Nee, het is zaterdagavond.

Na het rondlopen probeerde ik de blog met matig succes te versturen. Je hebt hier vaak geen wifi, maar de verblijven zijn dan wel juist prima en redelijk goedkoop. Maar de mobiele verbinding komt nauwelijks door de dikke muren van de verblijven heen.

Vanmorgen konden we vanaf 7.30 uur ontbijten in de kroeg.

Voor ons al betaald door de kleinkinderen van Nonna (oftewel Oma, zoals ons verblijf heette), omdat de keuken en koffiemachine nog niet geplaatst waren. In de bar duurde het wel lang, maar de croissants met abrikozenjam waren verser dan vers en de koffie prima. Toen we weggingen, kregen we van de bar zelf een lunch mee! Zie de foto (wat je ziet, was de helft). En omdat we ook boodschappen hadden gedaan, werd mijn rugzak zwaarder en zwaarder. De foto's heb ik ook naar de zussen opgestuurd met het verzoek de barmensen nog eens te bedanken, wat ze zouden doen.

Dan de etappe. Relatief makkelijk, redelijk vlak; Hetty begint al te wennen aan de meseta. Leuke weg, geen asfalt, wel veel kiezels. Na een heel stille 9 km lunch,

na nog eens 6 km een bar, die nog net niet dichtging — om 1 uur sluiten voor de siësta hier vaak — maar wel dichtging toen we er zaten. Of we de kopjes even in de planten wilden zetten als we weggingen, tegen het pikken denk ik. En na nog eens 5 km kwamen we aan, na een saai fietspad van 4,5 km zonder één enkele bocht langs een provinciale weg. Heineken bier (ze hadden alleen Heineken) en een Fanta, en toen naar ons appartementje. Even appen, dan naar het appartementje, en na 2 minuten was de eigenaar er om de deur open te doen. Hartstikke netjes, alleen de koffie voor het apparaat is op. Nou ja, dan maar een cappuccino uit een zakje.

Hetty in gesprek met de jeugd die wat Engels hebben geleerd op school.

Het wordt tijd voor weer eens een gezonde maaltijd, maar het is zondag, dus zijn de winkels niet open. In Frankrijk is het een stuk erger dan hier met de dichte winkels (daar zijn de winkels soms open), maar zaterdagmiddag en zondag is alles dicht. En van 1 tot 4 natuurlijk.

Wat opvalt, is dat de Francigena hier wel leeft. Zo stoppen de mensen soms met de auto om een praatje te maken, en zwaaien vele automobilisten en andere sportieve voorbijgangers. Eigenlijk komt dat pas echt op gang vanaf Benevento.

En dan de schoenen hoe doen ze het? Goed genoeg om het einde te halen denk ik. Eigenlijk verassend goed. De kiezels zijn geen probleem. De grote teen voel ik soms licht met mijn dubbele dikke sokken de voorkant beroeren, zoals ook met de dichte schoenen die thuis staan. Maar als ik de schoenen groter zou nemen ga ik schuiven. Dus accepteer ik dit. In feite raak ik de voorkant niet echt. Maar verder zijn ze eigenlijk verassend goed. Hetty zegt dat haar sandalen in lichte mate aan het zelfde euvel lijden, alleen aan de andere kant. Maar in zo'n lichte mate dat het geen problemen gaat geven. 

Als ik dadelijk de boel kan versturen buiten doe ik dat dus ... tot morgen en weer bedankt voor alle reacties. Die vinden heel leuk!

Schoenen scoren, Castelluccio dei - Ordona, 26 september 2026

Kapot en nieuw.

Gisteren hier lekker gegeten. Wel een grote zaal waar pas later wat volk kwam. 

En daar gingen we dan, na een heerlijk Italiaans ontbijt. De nodige taartjes, croissants en cappuccino achter de kiezen.

De 'baas' zou ons brengen. Een aardige man, en we communiceren nog even over wat waar precies met Google Translate Live: aan de ene kant kun je dan Nederlands lezen, aan de andere kant, gespiegeld, Italiaans. En je kunt luisteren. Ja, naar dat megacomplex met vele winkels langs de provinciale weg, en dan? Naar Ordona? Ja, als dat zou kunnen! Kunnen we daar de schoenen, als het lukt, wel inlopen. Allemaal prima. Wij in de rode elektrische Fiat 600 en hij scheuren over die wegen. Elektrisch vuur.

En na een halfuur staan we daar. Hij wacht. Een halfuur? Nou, mag het een uur zijn? Ook goed. Dan het complex in. Beetje de grootte van de Oosterhof! Alexandrium. Dus je kunt er wel zoeken, maar meerdere zaken. Na een kijkje in de ene werden we toch verwezen naar onze oorspronkelijk gekozen zaak. Timberlake zat er ook. Dus dat kon ook altijd nog. Bij deze zaak hadden ze heel veel sportschoenen. Dus maar gelijk naar het meisje dat de klanten hielp. OK, dus om te wandelen. Dat maakte het makkelijk. Er bleven maar een paar trailrunners over. Salomon was te krap, maar die Asics, Italiaanse maat 46 😃, paste wonderwel en ik liep er recht in, liep prima in de winkel. Dus snel terug naar onze hotelman, met een toiletstop tussendoor, en hij stond te wachten. Hij had een grote kist druiven gekocht, dus we konden gelijk aan de druiven. En toen weer scheuren over de slechte wegen naar ons stadje. Er bleef een alarm afgaan, dat was  mijn veligheidsriem, zonder de riem gaf de auto geen geluid. Dus zonder. Ach, zei hij, ditis Italië. En daar gingen we weer met 107 over de kleine weggetjes. 

En zo waren we voor 12 uur in Ordona.

Appen naar ons verblijf. Ja hoor, ze was er bijna, dus we konden al komen. Een leuk verblijf, nog niet helemaal af. Ze waren nog druk bezig. Bed opmaken, Hetty kon helpen. Het was het oude huis van oma, 96 geworden, en werd nu verhuurd. Er moest nog een keukentje in komen. Wasmachine met 15 minuten programma, altijd fijn. We zijn blij.

Daarna lekker even rustig bekomen van alles. Kopje koffie zetten, lekker wat toast met Goudse kaas en Philadelphia kaas eten. En stukje schrijven,  de route bekijken, de route op Hetty haar telefoon krijgen en twee adressen mailen met een slaapverzoek voor over een paar dagen. Muziekje op, heerlijk. Daarna de winkel zoeken en de twee restaurants bekijken waar we dadelijk gaan eten. 

Het is de Fabrica geworden. Lekker eens gewoon veggie hamburger met patat en te goede wijn voor dat alles, maar wel lekker! En veel Hot Chili Peppers over de boxen. 

We hebben het gered vandaag! Tot morgen.