Als Don Quichot en Sancho Panza trekken wij richting de laars, Casalbore – Faeto, 23 september 2026.

Opstaan en uit je raam kijken met een prachtig uitzicht. We weten dan nog niet dat die windmolens op de heuvels van 900 meter ons doel zullen zijn voor de eerste kilometers. We gaan eerst rustig ontbijten: een lekkere verse croissant met marmelade of chocola, een cappuccino — jullie kennen het nu wel, een standaard Italiaans ontbijt. Twee iets oudere mensen, man en vrouw, komen ook binnen met de rugzak voor een koffie. Ze lopen ook de Francigena Sud, maar gaan nog verder dan Brindisi, helemaal naar het uiterste puntje van de laars. Hij is vroeger tijdens de Provo-beweging nog in Amsterdam geweest. Het witte fietsenplan kende hij. Grappig. Hij zal wel de leeftijd van Roel van Duijn hebben, denk ik (bekend Provo-lid, kabouter, gemeenteraadslid, schrijver nu over Rusland en goed schaker).

Hierna vertrekken we. Ik vraag nog even de naam van de hond die we gisteren op de foto hadden (Rocky!) en dat vond ze leuk. De kat kwam nog even miauwend het café binnen en kreeg een soort worstje. Leuke vrouw.

In een prima stemming liepen we gelijk de verkeerde kant op. Hetty had aanduidingen gezien, maar er lopen hier drie routes en slechts één via het dorpje waar we slapen. En dat kwam goed uit. De route had zelfs een naam: VFS125, variante invernale.

De winterroute. Dus terug, de andere kant het dorp uit. En omhoog, en niet zo zuinig ook. Gelukkig waaide het en was het iets van 15 graden. De vestjes moesten wel uit. Tot we de toppen bereikten met de windmolens, het eerste park. Verkeer was er niet, niemand in feite. Er zouden nog drie parken komen en iedere keer natuurlijk op de top. Even snel rekenen bracht mij op 800 meter omhoog vandaag. En wat een molens. En wat een uitzichten! Soms kiezelstenen, soms kapotte asfaltpaden, met wel werken. 23 km werken. Voor de caminogangers. Het was alsof je van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Orisson liep, halverwege terugliep, en dat daarna nog twee keer. Met deze foto probeer ik de gemiddelde steilte aan te geven.

Het was door de wind en de hoogte soms op het koude af, net geen fleece nodig. We hadden wel geluk dat na 8 km én na 12 km een bar open was. Al zittend kwamen er in de tweede bar wel een groepje Amerikanen zitten, die zowel lichamelijk als anderszins te veel ruimte innamen. Muziek harder (Abba) en totaal nergens in geïnteresseerd, Trumpies zal ik maar zeggen. Of ze die stoel mochten hebben, ja zeg ik, als je mijn rugzak tegen een andere stoel zet. O ja, daar had hij nog niet aan gedacht. Daarna trekt iemand een stoel weg en onze stokken vallen om. De rapen ze wel op, maar ja.

Heerlijke koffie hier, iets erbij en weer door.

Weer windmolens.

We voelen ons nu wel Don Quichot en Sancho Panza. Don Quichot ziet de windmolens aan voor reusachtige vijanden, terwijl Sancho Panza hem wanhopig probeert te vertellen dat het gewoon molens zijn. Zie hier onze eigen Don Quichot lopen, klik erop. Er is weinig veranderd sinds die tijd; nog steeds zien veel mensen windmolens als de vijand op land (in de zee kwamen deze heren niet). Ik weet nog dat mijn vader het boek las tijdens één van onze familievakanties en dat hij en mijn moeder afbeeldingen van de heren kochten. Die staan nu bij ons op zolder, maar dit terzijde.

Na de twee luxe stops ook nog op de weg tegen een muurtje gepauzeerd met de rugzak als leuning en onze matjes (altijd een matje meenemen, Peter en Wim!) als ondergrond.

Hetty had voor het eten nog tomaten geplukt van een veld waar niet geoogst werd (waarom niet bleef een vraag) en in ons dorp, waar ons gedeeld appartement stond (maar we waren alleen), bij een winkel knoflook, paprika en tomatenketchup gescoord. Het was lekker en gezond.

Hierna storten we wel een beetje in. Morgen ietsje korter en hoogte verliezen. Dus moet goed komen.

Tot morgen en hier nog wat foto's.