Nog even niet lopen, Anangi - Veroli, 7 september 2026

Vanochtend zijn we weggebracht door onze verhuurster. Een aardige vrouw, ooit 50 jaar geleden opgegroeid in Amerika en 2 dagen ouder dan ik. Dat zijn van die grappige details. Een goed sterrenbeeld. In haar rode Lancia reden we pittig naar Verola. Daar namen we afscheid, ik betaalde het ritje (ook hier is de benzine al €2,10) en we konden haar altijd bellen als we in nood waren. Wat ze kon doen, wist ze niet, maar ze zou het proberen. Zo aardig.

Daarna hebben we Veroli bekeken en zijn we naar het eindpunt van de dagetappe gelopen, een klein stukje, eindigend bij een van de 14 kerken van het dorpje (en 5 musea). Het pleintje werd gebruikt door ouderen om even in de schaduw wat te drinken.

De kerk was best bijzonder en hier raak ik de draad kwijt: welke kerk heeft nu een stukje kruis waar Jezus aan gekruisigd is, verwerkt in de elfde traptrede, en welke kerk heeft de botten van Sint-Maria Salome, moeder van twee apostelen, Jacobus en Johannes? Op de foto met het door mij aangestoken kaarsje zie je een gouden kist en daarin ligt Sint-Maria Salome (patroonheilige van de stad), dus die andere gaan we zo zoeken.

Na de cappuccino en een abrikozentaart zijn we naar onze slaapplaats gegaan, die we in eerste instantie weer niet konden vinden (Google Maps geeft dan een boog met stippellijn, wat betekent: daar ergens, zoek het maar uit). Eerst hebben we een soort ORS gekocht bij de apotheek en daarna een overlevingspakket voor overmorgen in het klooster (we hebben een bed, net een mailtje van ze gehad), maar verder geen idee. We zijn wel blij, want het betekent dat we op de laatste 30+ dag niet zo ver hoeven te lopen.

Tijdens het naar binnen gaan bij de winkel kwamen we twee kerels tegen die wilden weten wat we deden. "Ja, lopen naar Bari" (nou ja, met de Lancia zul je bedoelen) en hoe dat ging? "Nou, met veel water." Komen ze ons achterna met 6 flessen water, voor ons 🤣. En Hetty maar uitleggen dat dat veel te zwaar is 😂. Maar erg aardig. We nemen lachend afscheid en zij vertrekken weer met het water.

Daarna naar onze slaapplaats, gelukkig met airco. Even siësta gehouden en daarna op pad voor een heerlijke Weizen, een Paulaner, eentje uit München. Hetty nam ijs en vruchtensap.

En nu naar het enige restaurant dat op maandag open is. 14 kerken en 5 musea en één eethuis. En dat is open vanaf half 8. Het was best wel een klim vanaf ons onderkomen, toch wel meer dan 100 meter omhoog schat ik. Een heel groot terras, waar ze ons vertelden dat we konden reserveren 😂. Maar om een uur of negen zat bijna heel het terras vol.

En het eten: een soort hele speciale pizza's, tiramisu en cheesecake. Echt heel lekker. Gelukkig was de terugtocht naar beneden lopen. Onderweg zagen we denk ik nog een bosbrand in de buurt; tijdens de heenweg zagen we al veel rookwolken. Morgen maar eens ontdekken of vragen of het zo is.

Maar nu lekker slapen, de airco staat op 26, dus dat moet lukken.

Morgen verder in deze bijzondere (stille) stad. En nu nog wat foto's.