Bloemen op je wandelvakantie, Curato – Ruvodi Puglia, oktober 2026

Bloemen op je wandelvakantie! Het kan zomaar verkeren. Van Theo kreeg ik een foto van een boeket bloemen.

Dat maakt je natuurlijk wel nieuwsgierig. En van wie was het? Van het pensioenfonds SPW. 68 jaar betekent pensioen. Of eigenlijk betekende pensioen, want na de pensioenhervormingen is de datum van je pensioen bij SPW weer teruggezet naar de AOW-leeftijd. Maar goed, het maakt allemaal weinig uit: je krijgt nu iets meer, en omdat ik op mijn honderdste mijn laatste camino denk te lopen, is dit natuurlijk gunstig. Kortom, in de bloemen gezet.

En dan weer lopen, na eerst wat uitgeslapen te hebben. Eerst lekker ontbijten, en dan naar de bar om het nog een keer te doen.

Heerlijk. Morgen en overmorgen zit dat er niet in. Maar vandaag konden we het wel lijden (uitgesproken zonder d, 'lijen', verouderd Nederlands volgens AI, uit de jaren 50).

Eerst nog een kerkje bezocht, het oude centrum bekeken en dan het spoor over, waar we 5 minuten moesten wachten totdat er twee treinen kwamen. De boemeltjes en stoptreinen (tegenwoordig sprinters genoemd) kwamen voorbij sukkelen, braaf door Hetty op de foto gezet.

Daarna weer de paden in met olijfbomen en minder druiven, maar nu met oude ingestorte muurtjes rond de velden.

We hielden een pauze tussen de waterstraaltjes in. Dat geeft koeltjes af. Kijk naar het grappige filmpjes en hoor het water. En dan door naar Ruvodi Puglia. Een politieauto stopte en vroeg waar we vandaan kwamen. Uit Holland? Leuk! En speelde gelijk voor VVV. Om vier uur ging de kathedraal open, het museum was ook de moeite waard.

En toen door naar ons mooie goedkope appartement, met gedeelde voorzieningen, die we met onszelf delen bij gebrek aan andere delers.

Uit eten; na al dat gezonde eten van gisteren en eergisteren kunnen we wel weer een pizza of iets anders aan. Wel leuk altijd in de avond hier. 

Omdat we morgen vroeg op moeten, laat ik het hierbij. Tot morgen en hierna nog een paar foto's.

Wat kan er allemaal misgaan?, Andria – Curato, 1 oktober 2026

Inmiddels hebben we het schoenenprobleem opgelost en hebben we nieuwe onderbroeken. Nog een klein aantal etappes te gaan, dus wat kan er gebeuren? Ja, gisteren ging er een rubberen stop onder de stok door — irritant geluid, dat getik als je op asfalt loopt — maar die hadden we dan toch mooi in voorraad. Dus helemaal goed. 

Het begin ging goed: lekker ontbeten in de leuke keuken. Yoghurtjes, toast, zelfs roomboter, melk, jam — alles lag klaar in en op de koelkast. Koffie met melk gezet, lekker ontspannen. Pas om 9.15 leverden we de sleutel in bij de buurvrouw, de eigenaar van het appartement.

De temperatuur was prima. We genoten nog ven van de stad, namen een kerkje mee en liepen de stad uit.

We volgden de bordjes tot ik het slimme idee kreeg om dat eens te controleren. En toen waren we hemelsbreed inmiddels 350 meter van de route. Dus terug naar de route, zo'n 500 meter. We komen bij de splitsing en ja hoor, we hadden de bordjes goed gevolgd. Het bordje wees de verkeerde kant op. Ik keek goed en zag dat er wat werkzaamheden waren geweest; ze hadden het bord dus verkeerd teruggezet. Als goede pelgrim ging ik met die paal aan de slag. Ik kreeg er beweging in, want hij stond er pas in. Ik trek hem uit de grond, draai hem een kwartslag en stop hem weer in de grond. Maar ik krijg hem niet zo diep als wenselijk. Met wat stenen en aanstampen stond hij toch nog best wel recht. Een tevreden pelgrim ging weer verder. En nog even de boel gemeld op de Facebookgroep van de Via Francigena Sud.

Na een kilometer of 8 pauze. De benen zijn een beetje loom, van gisteren waarschijnlijk.

Na de pauze gaan we weer vrolijk verder. We maken wat mooie foto's. Dan stopt Hetty weer en ik zet daarom even de rugzak af. Ik doe de ene schouderband af, links, dan de ander en die vang ik met mijn rechterarm op, maar… de rugzak klapt in één keer op de grond. De rechterschouderband knapt. Ik kijk gelijk: een sluiting kapot? Nee hoor, de band is volledig afgescheurd. Tsja, in the middle of nowhere.

De oplossing

Hetty komt aan en kijkt bedenkelijk. Oké. De riem moet weer vast, graag op bijna hetzelfde punt vanaf waar hij zat, anders trekt de rugzak scheef. Dus een gat maken daar, riem erdoorheen en dan… twee knopen erin zodat de knoop blijft zitten en niet door het kleine gat kan. En jawel, het werkt. Hoelang weet niemand; hoe lang is de eeuwigheid? We luisteren een stukje podcast en horen dat de tijd 0 is ten tijde van de big bang. Alles is relatief. Wellicht dat ik de rugzak van Peter bij Karin ga ophalen, zodat ik voorlopig even thuis een oplossing heb. We zijn benieuwd, niet bang, of deze constructie Bari zal halen. Geen idee.

We liepen verder en kwamen in Curato en zowaar, een open bar.

Daarna via een onverstaanbaar gesprek en WhatsApp in ons leuke, spotgoedkope en sfeervolle appartementje beland.

Eerst douchen, siësta, naar de winkel en gaan koken. Maar eerst erachter komen dat de val het potje kokosolie op de deksel had geraakt. En dat lekte. En jawel, beetje vettig alles, en mijn blouse die er los in zat heeft de rest opgevangen en is één vetvlekken geworden. Gelijk gewassen met afwasmiddel, dus morgen maar eens zien hoe het eruit ziet. Veel vetvlekken op de rug, maar daar draag ik de rugzak of zit ik tegen een leuning. En ik heb ook nog een t-shirt, maar dan moet ik echt met zonnebrand aan de slag. We zullen zien.

Morgen een korte dag, dus we kunnen morgen de stad bekijken en lekker koffieleuten.

Never a dull moment!