D46, Konya, laatste blog

Herstellend. Hetty had nog moeite met het ontbijt. En kreeg een wegtrekker en moest overgeven. Ze pakt mijn goed gesorteerde bord om die als overgeefteiltje te gebruiken. Gelukkig, een prullenbak, daarin alles gemikt. Maar ze herstelde daarna en toen de stad in. Vanacht heel goed geslapen maar de klachten zijn er nog. 

Afscheid genomen van Jeremy en Kaye die gaan naar  Cappadocië. 

Eerst langs de apotheek (eczane), je moet wel de naam weten in het Turks anders loop je er voorbij. Daarna naar een moskee  een beetje  barokke moskee.

Er was zo'n jonge knul die begon te eikelen over een hoofddoek terwijl Hetty een hoed op had, en dat de jurk te kort was. Hij werd daarna terecht gewezen door een oudere man, die er al zat, en daar ergerde hij zich ook aan. Wij zijn vertrokken, geen zin in gedoe. 

We zijn in Konya en dat is het andere Turkije. Ze zijn net zo aardig als ergens anders maar veel conservatiever in hun kleding. Meer hoofddoekjes dan in de rest van Turkije en zelfs meer dan in Rotterdam. Wel heel divers en bont. Bij ons zijn ze vaak effen hier vaker niet, op de zwarte na. Maar meisjes en vrouwen blijven meisjes en vrouwen,  selfies, gestifte lippen en lieve glimlachjes blijven gelukkig. 

Tijdens het vrijdaggebed kan je ook geen drankjes bestellen in de luxere tenten met dakterras, wel in de kleine tentjes 

Ze leggen heel veel rieten maten rondom de moskee voor mannen die geen bidmatje bij zich hebben. Sommige nemen karton mee, sommige eigen zachte matjes. 

We wachten op het einde van het gebed en onze café latte en espesso als er marsmuziek uit de militaire luidsprekers klinkt in het café Pancoff (met Japanse pannenkoeken).  Lekkere muziek voor een pelgrim om op te lopen En dan zwelt er een enorm lawaai aan. 3 vliegtuigen met 3 kleuren uit hun staart komen op 50 meter hoogte over vliegen. Indrukwekkend. Amerikaanse vliegtuigen zo te zien, de daar gemaakte F16, die ik wel herken van Nederlandse plaatjes (die nu in Oekraïne vliegen). 

We gaan van terras naar terras ik stel voor op het heerlijke terrasje in het Mevlana (Rumi en Mevlana zijn dezelfde)  museum te gaan zitten, uitkijkend op de blauwe koepel waaronder hij ligt. We nemen het beste tafeltje en drinken heerlijk een verse

Jus en een sorbet Mango drank (overal ijs in, maar ja, wat zal het nog uitmaken  😅), en genieten  an de rozen, en Hetty heeft haar museum winkeltje bij de hand. Na een tijdje loopt het vol met Japanners en Amerikanen. Tijd om te vertrekken. 

Terug in ons hotel zien we Annemarie (ook nkg steeds een gevoelige maag), Anneke, haar zoon en schoondochter. We praten even gezellig bij alle mogelijke desserts worden doorgenomen (Anneke's schoondochter komt ook uit Turkije). Het wordt gezellig, de laatste inkopen worden bewonderd maar dan moeten we echt naar de kamer. We zitten duidelijk in de lift, kunnen vliegen (als het luchtruim niet gesloten wordt tenminste) zonder teveel problemen 

Morgen om 6 uur met de taxi, 5 uur de wekker. We willen ons niet haasten. We komen jullie weer lastig vallen en Roshi aaien (al is die misschien wel wat beledigd, al zal dat niet aan de goede zorgen van Theo liggen). En we hopen op Schiphol onze broeder pelgrim Wim te zien ❤️

Tot snel en veel liefde vanuit Turkije. 

Dankje Roy voor deze opsteker❤️

D45, Konya

*"The garden of the world has no limits, except in your mind."*  

– Rumi  

Ik zit op het terras van de Museumwinkel, genietend van een verse jus d’orange in de rozentuin van het Mevlana Museum. Ik ben de enige gast hier—misschien vanwege de prijzen, die waarschijnlijk zo hoog zijn dat zelfs Rumi er van zou schrikken.  Maar goed, de stilte is goud waard… totdat een invasie van toeristen begint. Selfiestokjes wapperen in de wind, en iedereen poseert alsof hun Instagram-account ervan afhangt.  

Gelukkig ben ik weer opgeknapt—twee paracetamol en ik voel me alsof ik de wereld aankan (even iig). Hetty daarentegen heeft zich teruggetrokken na een avontuurlijke confrontatie met een lokaal virus. Ze heeft nu een diarreeremmer geslikt en ligt even uitgeteld. 

Het mevlana museum is nog gratis, maar niet voor lang—er worden overal poortjes geplaatst, waarschijnlijk om de selfie-storm in goede banen te leiden. Het is bloedheet: 30 graden om 12 uur, en het wordt nog warmer. Straks smelt ik weg als een ijsje in de zon, maar goed, pelgrims lijden wel vaker. 

Vanmiddag nog even met Jeremy naar de Tekel (de Turkse staatsdrankwinkel) geweest voor bier. Eerst kon ik het niet vinden, tot ik besefte dat het verstopt zat. Mission geslaagd: bier en snacks binnen, maar Hetty’s maag protesteert nog steeds. Ze ligt nu weer in bed, vastberaden om vandaag geen nieuwe culinaire risico’s te nemen.  

Oh, en ik checkte nog de soefi-voorstelling—blijkt morgen pas te zijn om 7 uur. Mooi meegenomen voor Hetty, als ze tegen die tijd weer rechtop kan lopen. Er is trouwens elke dag een optreden om 20:00 uur, vlakbij het cultureel centrum, maar voor nu houden we het rustig. Konya rent niet weg, en onze darmen zeker niet.  

Voor wie ons nog volgt tot de thuisreis: veel liefde uit de stad van de vele rozen.

 

 

D44, L40, Konya

*"When you do things from your soul, you feel a river moving in you, a joy."*  

- Rumi

Anna en Annemarie zijn de nieuwste slachtoffers van... tja, van wat eigenlijk? Anna kon nog wel gewoon mee. Waarschijnlijk een virus, en Sedat leek ook wat last te hebben. Nu hoor ik dat hij en Iris hetzelfde hebben. Tegen het eind van de middag voelde ik mijn maag ook opspelen en nu voel ik me misselijk. Dus niet mee-eten vandaag...

Maar eerder vandaag hebben we een mooie stadswandeling gemaakt. Een prachtige moskee met veel energie, en tal van soefi-heiligdommen bezocht. Daarna kregen we van een leuke kunstenaar een certificaat en een Sufi-trail handdoek met onze namen erop. Daarvoor hadden de 'kinderen' - onze filmploeg - afscheid genomen en ons bedankt. Ze willen al in augustus klaar zijn. Er moet nog een verhaal in en veel selectie plaatsvinden. Ze hebben ongeveer 4 terabyte aan materiaal. Na augustus kunnen wij het bekijken en doen ze mee met filmfestivals.

Natuurlijk zijn we bij Shams en Rumi geweest. Shams' heiligdom is heel eenvoudig en smaakvol, maar Rumi's heiligdom is overdadig en prachtig. Het mooiste vanbinnen van de reis tot nu toe.

Morgen, inshallah, gaan we er nog een keer naartoe. Hetty is heel enthousiast over de stad en gaat zeker nog wat stadten.

Nu maar aan de Norit en de cola. Ik plak er straks wat foto's bij en ga slapen. Hetty maakt het wel af straks.

Tot morgen, en gezond weer op. 

D43, L39, Konya!

*Wees een lamp, of een reddingsboot, of een ladder. Help een ziel genezen.*  

– Rumi  

En daar zijn we dan. Konya.

Morgen slenteren we door de stad, nog één dag actief, nog één dag 'afzien'. Het hotel is goed, Jeromy heeft net een biertje gebracht – precies wat ik nodig had, ik ben hem dankbaar. Hetty’s biertje wacht in de koelkast, zij ligt te slapen. Uitgewoond, ja, maar sterk genoeg om vandaag gewoon mee te lopen, stap voor stap.  

Vanmorgen wakker geworden in die moskee. Sedat’s *goedemorgen*, Fikri al op, de stilte nog aanwezig in de lucht. Een vreemde, mooie ervaring. Vanacht, op die bergtop, tussen die witte lage bergen, wit door de maan die bijna vol is, de maan die alles bleek maakt, de maan waardoor ik minder sterren kan zien dan normaal op een berg, en dan die klamme slaapzak weer in. Het is geven en nemen met al die ervaringen. 

Ontbijt: thee (geen 2-in-1 meer, helaas), pide, tomaat. Hetty had een onrustige nacht. En toen: lopen. De bagage de trappen af, de Duster in, en weer omhoog voor de rest, daarna op weg, het is nog koel, de hitte tegemoet. Mehmet moet weg – een begrafenis. Verdorie. Maar daarna mag hij naar zijn kleinkind, dus het leven geeft en neemt.  

We liepen goed, snel zelfs, naar de eerste rustplek waar Tieleke, René en Anneke zich weer bij ons voegden. Daarna, na een ijsje, thee, soda water, wordt het lastig, warm en lastig. Moeizaam, maar ze hielden vol. En het was het waard – die Cappadocië-achtige rotsen, die oude brug in Sille

in dat toeristendorpje vlak voor Konya. René en Meryem lopen door tot de stad Konya zelf, maar wij? Taxi. Bewaren wat we nog hebben aan energie voor morgen.  

Sille schokte me. Alles netjes, keurig, terras na terras. Mooi, maar die etenttentjes – bah. We zaten in van die makkelijke stoeltjes, ik gaf de hond water uit in plastic bordje (koel, anders drinkt hij niet, het beest is verwend). Geen salami, alleen puur vlees. Ik legde nog wat volkoren toast neer, maar onze *hiker* keek er misprijzend naar. Straks halen ze hem op, ontwormen hem, zetten hem ergens terug – maar volgens Iris heeft die slimmerd al een nieuwe groep toeristen gevonden. Zo gaat dat hier. Je begint van die honden te houden, net zoals ik van de katten ben gaan houden. Soms is het een last. 

Vanavond eten. Fikri uitzwaaien, onze stille held met z’n Dacia Duster. Na veertig dagen lopen weet ik het wel – je mist alles. De mensen, de geuren, de chaos. Maar ze blijven, ergens, in een hoekje van je hart.  

Morgen die stadswandeling. De veertigste loopdag. Vermoeiend, ja, maar dat is het leven, moe worden en genieten van het uitrusten.  

Tot morgen, vrienden. Liefs uit Konya

**D42, D38, Hacı Haydar Sultan Misafirhanesi**

  

*"Joy moves always to new locations, the ease of its flow never freezing."*  

— Rumi  

Na een goede nachtrust gaan we ontbijten. Maar het blijkt dat dit niet voor iedereen geldt: Anneke, Tieleke en Mehmet zijn misselijk en moeten overgeven, dezelfde klachten als Hetty eerder had. Anneke besluit de laatste twee dagen over te slaan en vertrekt naar Konya. Mehmet gaat door met Fikri naar de slaapplaats boven op een berg bij een heiligdom, waar we naartoe lopen. Tieleke en Hetty besluiten mee te lopen.  

We vertrekken vol goede moed. Het wordt warm en de klim is steil. Al snel blijkt het toch te zwaar voor Hetty, die water drinkt en tegelijkertijd een appel eet. Ze moet overgeven. Niets ernstigs, maar wel een teken om het tweede deel over te slaan. Ook Tieleke voelt zich te wankel om verder te gaan en vertrekt samen met de solidair optredende René per taxi naar Konya.  

De Tour wacht op niemand, neemt tijdelijk afscheid van de drie, en we lopen verder met een steeds kleiner gezelschap naar de **Hacı Haydar Sultan Misafirhanesi**—een berg met een heiligdom, een Alevitisch-Sufi gemeenschapsruimte en een moskee. Onderweg is het warm en zijn er weinig waterpunten. Een hond loopt vanaf het begin met ons mee. Myriam heeft geprobeerd twee honden weg te jagen, maar slechts één is vertrokken. Stenen gooien kunnen we niet, dus hij blijft bij ons.  

Het wordt heter, maar Sedat, Iris, Meryem, Annema en Annemarie lopen dapper door, en ik volg ze. Op het laatste stuk kan Annemarie niet verder. Sedat vraagt Fikri om ons op te halen, maar ik stel voor om de laatste steile helling te lopen, omdat de hond niet in de auto kan (hij heeft geen halsband of oormerk, en Fikri lijkt er ook niet happig op). Dus Iris, Meryem en ik lopen verder. Het is een pittig einde. De hond stopt regelmatig in de schaduw om uit te rusten—we wachten geduldig. 28 km bij 28 graden ... deze temperaturen en zulke paden zijn ook voor hem zwaar.  

Uiteindelijk komen we boven. Dan moeten we nog naar de top, mét alle bagage. Een uitdaging, maar we halen het. De hond ook. Boven treffen we Hetty en Mehmet, die er al even zijn. Ik ben weer herenigd met Hetty, maar even later weer even gescheiden.  

Er is een gemeenschapshuis, een moskee, een graf en een echte bergtop—nog 30 meter verderop. De dames slapen in het gemeenschapshuis, Fikri en ik in de moskee, en Mehmet, Iris en Sedat zetten hun tent op.  

Eten wordt uit het dorp gehaald, want koken zit er niet meer in. Morgen vroeg op, want de wandeling wordt pittig en het wordt weer warm.  

Tot morgen. Liefs vanaf de berg.  

Een berg waar de zon onderging,  

waar de maan volop schijnt,  

waar de Grote Beer recht boven ons staat,  

waar je je klein voelt—maar niet alleen.  

❤️⚘️🌿🥀🌹  

D41, D37, Salahatinn

 

*"Wear gratitude like a cloak, and it will feed every corner of your life."*  

— **Rumi**  

En dan sta je op en moet je overgeven – iets met je maag. Geen trek, geen zin in eten. Toch maar hellingen lopen op een lege maag, maar... dat wil het lichaam écht niet. Ik probeerde gedroogde abrikozen, maar voor Hetty was één genoeg. Niet dus. Na de steile klim besloot ze terug te gaan om bij te slapen. Ik bracht haar naar de slaapplaats, waar ze douchte en meteen onderdook. Als Hetty zich niet lekker voelt, lost ze dat op met slaap.  

Ik ging met Fikri mee naar de lunchplek en liep daarna verder. Hetty sluit morgenochtend weer aan bij onze slaapplaats, samen met Anna en Annemarie, die daar ook blijven slapen in plaats van boven bij de berg (Fikri slaapt ook in Derbent, dus de Dacia Duster rijdt toch). Leve die auto! Onderweg help ik met navigeren via Organic Maps om terug naar de lunchplaats te komen.  

Tijdens de lunch vinden we de groep met een overvloed aan watermeloen. Daarna nodigen de buren ons uit voor thee en baklava – ik probeer me in te houden, maar uiteindelijk eet ik er toch drie.  

Dan begint de wandeling opnieuw. Prachtige route, waarbij we zelf het pad bepalen dat later wordt gemarkeerd. Maar omdat we te veel afwijken van de GPX route, stoppen we even met markeren (Sedat en Iris). Later gaan we weer verder, maar iemand moet ooit nog de verbinding tussen de markeringen vinden en wederom markeren.  

Het valt mee met de hitte, misschien omdat we weer boven de 1500 meter lopen.  

In het dorp aangekomen, is er een ruime slaapplek (één grote ruimte). Omdat iedereen daar blijft, doe ik dat ook – het veldje waar ik eigenlijk zou staan, is 15 minuten verderop en ik zou de enige kampeerder zijn. We eten de restjes van gisteren, aangevuld met linzensoep, witte bonen in tomatensaus met rijst, chilivlokken en zout. Simpel maar goed – een recept om te onthouden voor de volgende camino.  

Geen nieuws van Hetty, ze heeft geen wifi aan staan of is niet beneden in de theetent.  Hopelijk gaat het goed. Anna en Annemarie zijn bij haar, dus ze belt vast later terug. Morgenochtend is ze er weer bij, als het meezit.  

Nu in **Salahatinn**, een slaperig dorpje. Klein, met een moskee en een gemeenschapsruimte, maar zonder winkels of theetentjes. Wel kippen, honden, spelende kinderen en oude mannetjes op bankjes. Hier is het echt een andere wereld.

Morgen verder. 

*D39, L35, Çigil**

  

*"The art of knowing is knowing what to ignore."*  

– Rumi  

**10.00 uur**  

Het was een hete, steile helling – daar gingen de klappen vallen. 27 graden, geen zuchtje wind. Iedereen kwam met wat vertraging boven, maar allemaal heelhuids. Niet echt ontbeten zoals normaal, want iedereen is met het Offerfeest bezig. De straten liggen bezaaid met geslachte koeien, opgehangen aan takelwagens.  

**14.00 uur**  

Op 4 km van deze homestay (bij een aardige familie) hebben we de keus: asfalt of een nieuwe weg proberen te vinden. Sedat is al gaan kijken, en het lijkt moeilijk. Maar we gaan het toch proberen. De boer schijnt niet zo vriendelijk, maar op een feestdag durven we het wel. De rivier baart meer zorgen – maar we vinden een smalle doorgang en plonzen door het water. Ik op blote voeten, Hetty op haar Crocs. Teensokken zijn dan geen voordeel, natuurlijk. Daarna door de bietenvelden en dan een aardig bospaadje op. Nog maar 3 makkelijke kilometers te gaan.  

**15.00 uur**  

We hebben een homestay. Normaal reken ik op de linzensoep, maar nu schrapen ze het buikvlies... Gelukkig is dat niet voor de soep, maken ze ook pilav (hier gewoon gebakken rijst), salade en lekker plat brood. Ik ben voorbereid: toast, kaas, pinda's voor de eiwitten en multivitamine, voor het geval dat maar dat is niet nodig. We hebben een goed dak boven ons hoofd, en douchen is gelukt. We slapen op de gang – maar die is 3 meter breed. Onze matjes en slaapzakken liggen klaar.  

**18.00 uur**  

Het eten was prima: veel pilav, salade, gekookt ei (voor Iris en mij) en van die grote platte broden. En voor de vleeseters? Heel veel vlees. En als toetje: baklava met thee – dat maakt sowieso alles goed.  

**20.19 uur**  

En nu... de blog schrijven. De meeste lopers gaan al naar bed.  

D37, L33, Çakirlar

*The soul is here for its own joy.*  

— Rumi  

Vandaag weer eens even bijpraten over het padloze pad, de weg naar de waarheid volgens Krishnamurti, lastig te belopen. 😀 Zo ook ons pad. Deze keer met zaag en snoeischaar

om van het padloze pad een pad te maken. Daarna weer rechtdoor over een keienveld, velden vol keien. Soms opgestuwd tot wallen. Voordat we daar kwamen, was ons pad onderbroken door massale graafpartijen. Ik denk dat ze een kanaal aan het maken waren. De ene kant was al honderden meters lang, met een heuvel van 3 meter hoog en dan 6 meter naar beneden, de andere kant was korter en dan was er een opgang. Alles goed dus.  

Dan even over Ayran. Weten jullie nog hoe erg ik het vond? Niet meer dus. Ayran met zoetstof, die ik zelf maak van zoetjes en water, heerlijk. Het kan verkeren.  

Nu op een kinderspeelplaats in de tentjes. Hij was gesloten, dus we hebben het in feite gekraakt. We slapen tussen cilinderkarren die een ongelofelijk lawaai maken. Beetje een Harley-motor, maar dan harder. Morgen.  

Lekker pide met kaas en ei gegeten, Hetty met gehakt. En nu slapen.  

Tot morgen. 🥰  

D36, Akşehir

  

"Your heart is the size of an ocean. Go find yourself in its hidden depths."

— Rumi  

We zijn hier in de stad van Nasreddin Hoca, een beroemde wijze nar uit de soefi-traditie. Nasreddin is een populair figuur in volksverhalen uit het Midden-Oosten, Turkije en Centraal-Azië, bekend om zijn humoristische en paradoxale wijsheden.  

Osho, de bekende goeroe, gebruikte Nasreddin-anekdotes vaak in zijn toespraken om spirituele lessen op een speelse manier over te brengen. Deze verhalen combineerden humor met diepe inzichten, wat perfect paste bij Osho's benadering van bewustzijnsgroei door ontspanning en relativering.  

Een voorbeeld van een Nasreddin-grap die Osho mogelijk gebruikte:  

Nasreddin staat ’s nachts onder een lantaarnpaal te zoeken. Een voorbijganger vraagt: Wat zoek je?”Nasreddin antwoordt: “Mijn sleutels.” De man helpt zoeken, maar vindt niets. Uiteindelijk vraagt hij: “Ben je ze hier echt verloren?” Nasreddin zegt: “Nee, thuis, maar hier is meer licht.” 

De prentjes zijn gemaakt met inbreng van inwoners van Rotterdam en Akşehir en hebben we vandaag gezien.  

Ook de Armeense wijk, school en kerk zijn gerenoveerd en worden nu, in de toekomst, gebruikt als hotel en expositieruimte. Mooi gedaan. De Armeense vervolging, door Armeniërs traditioneel aangeduid als Medz Yeghern (ik neem deze tekst over van Wikipedia), verwijst naar de vervolging van de 1 en 1,5 miljoen Armeniërs in het Ottomaanse Rijk ten tijde van het regime van de Jonge Turken. Het valt me op dat hier nergens een herdenking van de slachtoffers te vinden is. Hier wordt daar echter heel anders tegenaan gekeken. Geschiedenis is interpretatie en de winnaar bepaald vaak hoe. 

Verder hebben we een moskee bezocht tijdens de wandeling en daar even gemediteerd. Een mooie plek daarvoor.  

Daarna nog wat yoghurt en bier gehaald bij de Migros (mijn derde biertje tijdens deze looptocht) en een koffie met een profiterole genomen op een druk terras. Wat opviel vandaag: de halve stad stond bij de ATM’s – geen idee waarom.  

Vanavond gaan we in dit geweldige hotel lekker eten, waar we nu al naar uitkijken.  

Morgen verder. Hieronder nog een mijmering van gisteren.  

---

De mijmering

De muziek uit mijn smartphone draait zachtjes in de kamer:  

Eerst over Ganesha, dan over Jezus als superster,  

Rumi’s gedichten op muziek…  

Het komt allemaal langs.  

Ik check even mijn Facebookgroep Advaita Nederland 

Soms maken ze ruzie –  

over één zijn.  

Lopend zing ik vandaag zachtjes:  

“Om mani padme hum”,  

over juwelen en lotussen.  

Zoveel invloeden, zoveel kruisbestuiving…  

Waarom dan al die onderlinge haat?  

Besef je dan niet dat het toeval is  

waar je geboren bent,  

wat je gelooft of niet gelooft?  

“Maar ik heb erover nagedacht!”

Zeggen we allemaal. “Ik weet het zeker!”  

Maar wel binnen het kader van jouw conditionering.  

Je denkt dat je eigen wil helemaal van jezelf is,  

dat je jezelf helemaal stuurt.  

Maar is dat zo?  

Of is het een goddelijk plan?  

Of toeval, geluk of pech?  

In beide gevallen hebben we niet veel in te brengen.  

Wat rest is dankbaarheid voor de goede dingen  

en acceptatie van wat tegenzit