De positieven spanning komt nu toch wel, 31 augustus 2026

De positieven spanning komt nu toch wel. Ik ben geen vlieger. Ik hou er niet van, ook niet van luchthavens. Gelukkig wel vanaf onze woonplaats vliegen, dat scheelt. 

Net gekeken naar de temperatuur in Rome, gezakt gelukkig naar 36 graden. Nog steeds warm trouwens. 

Alles staat klaar, nog wat te eten maken voor onderweg en het huis schoonmaken. En vooral de kat veel aaien. Die wordt goed verzorgd, maar ze is oud en altijd moeilijk om achter te laten.

Op de foto ook leeftijdsgenoot en oud speelkameraadje Maartje, spelen doen ze niet veel meer maar ze komt altijd voor haar brokjes, zeker nu de buren nog op vakantie zijn. 

Gisteren smaakt het water uit de waterzakken niet zo lekker. Met dank aan AI baking soda gekocht en met het water in de zakken laten staan voor 12 uur. En jawel, de bijsmaak van het plastic is weg, dankje AI. Waterzakken kunnen 2 liter water bevatten, en dat samen met een half liter flesje, kunnen we tot 2,5 liter water meenemen. Gezien de 2 weken van rond de 35 graden geen overbodige luxe. Maar liever lopen we met een liter als er genoeg punten zijn om het water bij te vullen. 

Gisteren nog eerst even een duif gered van het fietspad en mee naar huis genomen,

aangereden op het fietspad. De dierenambulance is hem komen ophalen, daarvoor dank aardige vrijwilligers. Hij wordt naar de vogelklas gebracht om te kijken of ze hem kunnen oplappen. En nu gewoon douchen en brood voor morgen klaarmaken. Om 7 uur vliegen. Ik hoor de vliegtuigen altijd om 7 uur overvliegen, nu zitten we erin. 

Iemand vroeg om onze route, klik op de link De dagindeling Het schema is theoretisch,  we zullen wel afwijken natuurlijk. 

Op het kaartje kan je ook onze route zien. 

Tot morgen. 

De N70 en thuiskomst, 26 augustus 2026

De N70 lopen is altijd een uitdaging. Loop je alle paden en steek je nergens door, dan is het zo'n 16 km, met bijna 400 hoogtemeters. Het is echt een prachtig pad, uitgezet in 1970 in verband met het natuurbeschermingsjaar – daar is de 'N' van afgeleid. De natuur is mooi, en de heuvels en dalen zijn behoorlijk steil; dat komt door de gletsjers uit de ijstijd. Die is, zoals u misschien niet weet, nu op z'n einde aan het lopen, maar zeker nog niet voorbij.

Het ontbijt ging er weer in als Gods woord in een ouderling. We hielden ons iets meer in dan gisteren, en daarna redelijk op tijd op pad. De temperatuur was echt lekker: heel even met een vestje, maar niet lang.

En daarna genieten en hard werken. We kwamen eerst vanuit ons hotel via de route bij Hotel 't Spijker aan – bekend uit de oorlog – en dronken daar eerst nog een kopje koffie. Daarna in één ruk door naar de Duivelsberg; dat verhaal houdt u tegoed. Daar zijn we bij het gelijknamige pannenkoekenhuis De Duivelsberg neergestreken. Een heerlijke appelpannenkoek met rozijnen en kaneel was ons deel. Wat kunnen ze daar toch heerlijke pannenkoeken maken! Met een Korenlander witbier uit Limburg en een verse jus d'orange waren we zo blij als een kind.

Daarna moesten we nog behoorlijk wat werken. Ik had bij de ultralopers (die lopen dit soort wandelingen ook, maar dan bijvoorbeeld 100 of soms 360 kilometer) op YouTube gezien dat die de stokken in de hand namen en dan met een sukkeldrafje naar beneden draafden als het terrein false flat en runnable was. Ik probeerde dat ook, en inderdaad liep ik zachtjes in op Hetty. Het kost iets meer spierkracht, denk ik.

Nog wel geinig: een jonge actieve meid ging achter Hetty aan en haalde haar langzaam in op een steil stuk naar boven. Volgens mij dacht Hetty dat ik het was, en gaf wat gas bij. Erg grappig – die meid moest toch een extra versnelling geven om er voorbij te gaan.

We kwamen terug, eerst via een verkeerd weggetje. Toen Hetty zag dat het niet goed was, vroeg ze aan een man die met zijn camper bezig was of we zo naar ons hotel Val Monte konden. "Ja," zei hij, "maar die andere route is wel leuker dan mijn oprijlaan." 😀 "Leuk oprijlaantje heb je," zei Hetty, en we zeiden elkaar lachend gedag.

Bij ons hotel gingen we op het terras zitten; we hadden nog bonnen voor een welkomstdrankje. Een aardige meid vertelde wat we konden krijgen: limonade, wijn en bier. Drie soorten bier, waar ze de naam niet goed kon uitspreken. "Groot of klein?" "Doe maar groot." En ik kreeg van de tap gelijk een halve liter.

Of dat nu wel de bedoeling was, vraag ik me af. We hebben met de serveerster de naam van het bier – een Duitse naam – nog even geoefend. Ik denk dat deze aardige meid uit Oekraïne kwam. Deze drie dagen trouwens maar één oudere leidinggevende gezien die accentloos Nederlands sprak. Onderling spraken ze Engels, want ze kwamen niet allemaal uit hetzelfde land.

Na genoten te hebben van het prachtige uitzicht, reden we naar huis. Onderweg nog even gewisseld met Hetty als chauffeur, want het zonnetje en het biertje maakten me wat slaperig.

En thuis stond Roshi ons enthousiast op te wachten. Goed doorvoed – om nog wel wat te lusten, en daarna te gaan uitbuiken op haar favoriete stoel.

Alles gelukkig weer helemaal goed gekomen. Een camino-wondertje?

Roshi en de Walk of Wisdom, 25 augustus 2026

Je zou het prequel kunnen noemen vandaag, want we lopen het stuk WoW dat voor ons gelopen stuk van gisteren ligt. Een kortere etappe waarvan onzeker was of we hem niet eerder zouden moeten beëindigen. Weet u nog, onze arme Roshi, gans alleen in het onneembare fort, ons huis in Ommoord. Hoe liep dat af, een echte cliffhanger. 

We reden vanochtend naar onze parkeerplaats waar we goed konden parkeren (gratis voor alle gasten van het terras trouwens) en startten vol goede moed. Na 3 km kwamen we op de grens van Gelderland en Limburg uit, waar het Zwaantje ligt, een horecagelegenheid en hotel die open ging. Met vlaai (Limburg, al is het op de grens … ) maar we zaten nog iets te vol van het overvloedige ontbijt van Fletcher Val Monte. 

We gingen weer lopen en kregen een foto van Roshi,

binnen aan het eten, het was Onno, met enige moeite, gelukt om binnen te komen, de held. Geduld en nauwkeurigheid zijn zijn wapens. Het slot deed moeilijk maar tegen zijn volharding was het niet bestand. Onze dank was groot! Ik denk zelf dat het niet aan het slot ligt maar aan de nagemaakte pensleutel. Die zijn wat moeilijk na te maken, en die zat voor noodgevallen in het sleutelkastje, die we nog nooit nodig hebben gehad, al hebben we hem wel eens gebruikt om te weten dat het theoretisch moest kunnen. 

Goed, opgelucht gaan we verder. Een kortere tocht (toch maar) van 16,5 km, maar wel met geen één stukje vlak. Best wel een goede training en bijzonder mooi. Eerst de SP10 gevolgd (streekpad Maas Nederrijn) en daarna de Walk of Wisdom.

Misschien leuk om een keer met de Pelgrim for Ever te lopen, in plaats van de N70. De N70 die we morgen gaan lopen omdat die niet zo lang is (we willen niet te laat naar huis) maar wel echt steil. 

De tocht is prachtig, al is de helft van de hei helemaal bruin in plaats van paars, het is droog geweest. Maar er is inmiddels wel weer water van de heuvels gekomen. 

Er is verder geen horeca meer dus nemen we 2 keer een bankje, en zijn redelijk vroeg op het terras van het Jachtslot Mookerheide (dit is een rijksmonument in art-nouveaustijl (jugendstil) uit 1904. Een opvallend detail: het is onlangs gerestaureerd en heeft weer zijn originele lichtroze kleur teruggekregen). 

Daarna even tanken vlakbij voor 2,22 euro, ook Duitsland is duur geworden, en naar het hotel. Lekker in de avondzon op het balkon, douchen en eten. Op naar de N70 en dan naar Roshi. 

Als een echte 'vrijman' in Duin aan het water in een poging de rugzak lichter te maken.

Walk of Wisdom, 24 augustus 2026

Vandaag is onze wandeltocht in feite begonnen. Nog niet in Italië, maar eerst drie dagen in Nederland. We zijn afgereisd naar het Jachtslot Mookerheide – inderdaad op de Mookerhei – van Natuurmonumenten. Op een ruime parkeerplaats, die voor donateurs gratis blijkt te zijn, parkeren we de auto. 

Vroeg voor ons doen, maar al tegen elven, wat als voordeel heeft dat het terras bijna open is. Eerst dus maar een kopje koffie. En dan in de beugels: rugzak op, keurig volgens de regels, stokken op de juiste lengte, waterslang aan de goede kant – en dan toch maar weer aan de andere kant – en toen lopen maar.

Het Jachtslot is prachtig, helemaal gerenoveerd; je kunt er ook slapen.

Al snel lopen we door bossen en over de Mookerheide, met paarse heide aan de ene kant en zwarte, verdroogde heide aan de andere.

We komen al snel bij het zweefvliegveld en bij Boscafé De Zweef, maar besluiten toch nog even koffie met heerlijk appelgebak te nemen.

Er wordt hier helemaal niet gezwééfd, maar het is er erg aangenaam. Met lichte tegenzin stappen we weer op, met het plan om nu zeker 10 kilometer in één keer te lopen.

We genieten van de prachtige omgeving en volgen de Engelen van de Walk of Wisdom. Het is heerlijk stil, af en toe een hond met een mens aan een lijntje. Halfbewolkt, 22 graden, een klein windje. Soms zit het mee.

Bij de golfclub de tweede stop, en daarna nog een kilometer of vier. Uiteindelijk blijft de teller steken op 21 kilometer, over veel onverharde paden, en we zijn heel tevreden.

Tussendoor komen we nog een beestje tegen,  een hazelworm of een slangetje?

Klik hier voor het filmpje van de Hazelworm

Dan naar het hotel, lekker douchen en eten. Alles zit mee! Of toch niet? Hetty heeft de sleutel op de achterdeur laten zitten, zodat onze kattenoppas de woning niet langs die kant binnen kan. Dan maar de sleutel uit het sleutelkastje, om via de voordeur binnen te komen. Die deur heeft pensloten, maar ook dat lukt niet. De buren van even verderop krijgen het ook niet voor elkaar. De sleutel terug in het sleutelkastje doen, gaat evenmin. Roshi krijgt haar eten nu maar in de tuin; zij kan wél van binnen naar buiten. Morgen haalt een andere vriend de sleutels op en doet een ultieme nieuwe poging om binnen te komen. Lukt dat niet, dan rijd ik morgen na de (in dat geval verkorte) wandeling terug naar Rotterdam, geef Roshi eten en rijd terug naar Berg en Dal, om daar weer voor het eten aan te schuiven. We gaan het zien. En ik haal de sleutel uit de achterdeur, zodat die weer te openen is. Ach, soms zit het mee, en soms zit het tegen. We gaan het zien.