Walk of Wisdom, 24 augustus 2026

Vandaag is onze wandeltocht in feite begonnen. Nog niet in Italië, maar eerst drie dagen in Nederland. We zijn afgereisd naar het Jachtslot Mookerheide – inderdaad op de Mookerhei – van Natuurmonumenten. Op een ruime parkeerplaats, die voor donateurs gratis blijkt te zijn, parkeren we de auto. 

Vroeg voor ons doen, maar al tegen elven, wat als voordeel heeft dat het terras bijna open is. Eerst dus maar een kopje koffie. En dan in de beugels: rugzak op, keurig volgens de regels, stokken op de juiste lengte, waterslang aan de goede kant – en dan toch maar weer aan de andere kant – en toen lopen maar.

Het Jachtslot is prachtig, helemaal gerenoveerd; je kunt er ook slapen.

Al snel lopen we door bossen en over de Mookerheide, met paarse heide aan de ene kant en zwarte, verdroogde heide aan de andere.

We komen al snel bij het zweefvliegveld en bij Boscafé De Zweef, maar besluiten toch nog even koffie met heerlijk appelgebak te nemen.

Er wordt hier helemaal niet gezwééfd, maar het is er erg aangenaam. Met lichte tegenzin stappen we weer op, met het plan om nu zeker 10 kilometer in één keer te lopen.

We genieten van de prachtige omgeving en volgen de Engelen van de Walk of Wisdom. Het is heerlijk stil, af en toe een hond met een mens aan een lijntje. Halfbewolkt, 22 graden, een klein windje. Soms zit het mee.

Bij de golfclub de tweede stop, en daarna nog een kilometer of vier. Uiteindelijk blijft de teller steken op 21 kilometer, over veel onverharde paden, en we zijn heel tevreden.

Tussendoor komen we nog een beestje tegen,  een hazelworm of een slangetje?

Klik hier voor het filmpje van de Hazelworm

Dan naar het hotel, lekker douchen en eten. Alles zit mee! Of toch niet? Hetty heeft de sleutel op de achterdeur laten zitten, zodat onze kattenoppas de woning niet langs die kant binnen kan. Dan maar de sleutel uit het sleutelkastje, om via de voordeur binnen te komen. Die deur heeft pensloten, maar ook dat lukt niet. De buren van even verderop krijgen het ook niet voor elkaar. De sleutel terug in het sleutelkastje doen, gaat evenmin. Roshi krijgt haar eten nu maar in de tuin; zij kan wél van binnen naar buiten. Morgen haalt een andere vriend de sleutels op en doet een ultieme nieuwe poging om binnen te komen. Lukt dat niet, dan rijd ik morgen na de (in dat geval verkorte) wandeling terug naar Rotterdam, geef Roshi eten en rijd terug naar Berg en Dal, om daar weer voor het eten aan te schuiven. We gaan het zien. En ik haal de sleutel uit de achterdeur, zodat die weer te openen is. Ach, soms zit het mee, en soms zit het tegen. We gaan het zien.