De N70 en thuiskomst, 26 augustus 2026

De N70 lopen is altijd een uitdaging. Loop je alle paden en steek je nergens door, dan is het zo'n 16 km, met bijna 400 hoogtemeters. Het is echt een prachtig pad, uitgezet in 1970 in verband met het natuurbeschermingsjaar – daar is de 'N' van afgeleid. De natuur is mooi, en de heuvels en dalen zijn behoorlijk steil; dat komt door de gletsjers uit de ijstijd. Die is, zoals u misschien niet weet, nu op z'n einde aan het lopen, maar zeker nog niet voorbij.

Het ontbijt ging er weer in als Gods woord in een ouderling. We hielden ons iets meer in dan gisteren, en daarna redelijk op tijd op pad. De temperatuur was echt lekker: heel even met een vestje, maar niet lang.

En daarna genieten en hard werken. We kwamen eerst vanuit ons hotel via de route bij Hotel 't Spijker aan – bekend uit de oorlog – en dronken daar eerst nog een kopje koffie. Daarna in één ruk door naar de Duivelsberg; dat verhaal houdt u tegoed. Daar zijn we bij het gelijknamige pannenkoekenhuis De Duivelsberg neergestreken. Een heerlijke appelpannenkoek met rozijnen en kaneel was ons deel. Wat kunnen ze daar toch heerlijke pannenkoeken maken! Met een Korenlander witbier uit Limburg en een verse jus d'orange waren we zo blij als een kind.

Daarna moesten we nog behoorlijk wat werken. Ik had bij de ultralopers (die lopen dit soort wandelingen ook, maar dan bijvoorbeeld 100 of soms 360 kilometer) op YouTube gezien dat die de stokken in de hand namen en dan met een sukkeldrafje naar beneden draafden als het terrein false flat en runnable was. Ik probeerde dat ook, en inderdaad liep ik zachtjes in op Hetty. Het kost iets meer spierkracht, denk ik.

Nog wel geinig: een jonge actieve meid ging achter Hetty aan en haalde haar langzaam in op een steil stuk naar boven. Volgens mij dacht Hetty dat ik het was, en gaf wat gas bij. Erg grappig – die meid moest toch een extra versnelling geven om er voorbij te gaan.

We kwamen terug, eerst via een verkeerd weggetje. Toen Hetty zag dat het niet goed was, vroeg ze aan een man die met zijn camper bezig was of we zo naar ons hotel Val Monte konden. "Ja," zei hij, "maar die andere route is wel leuker dan mijn oprijlaan." 😀 "Leuk oprijlaantje heb je," zei Hetty, en we zeiden elkaar lachend gedag.

Bij ons hotel gingen we op het terras zitten; we hadden nog bonnen voor een welkomstdrankje. Een aardige meid vertelde wat we konden krijgen: limonade, wijn en bier. Drie soorten bier, waar ze de naam niet goed kon uitspreken. "Groot of klein?" "Doe maar groot." En ik kreeg van de tap gelijk een halve liter.

Of dat nu wel de bedoeling was, vraag ik me af. We hebben met de serveerster de naam van het bier – een Duitse naam – nog even geoefend. Ik denk dat deze aardige meid uit Oekraïne kwam. Deze drie dagen trouwens maar één oudere leidinggevende gezien die accentloos Nederlands sprak. Onderling spraken ze Engels, want ze kwamen niet allemaal uit hetzelfde land.

Na genoten te hebben van het prachtige uitzicht, reden we naar huis. Onderweg nog even gewisseld met Hetty als chauffeur, want het zonnetje en het biertje maakten me wat slaperig.

En thuis stond Roshi ons enthousiast op te wachten. Goed doorvoed – om nog wel wat te lusten, en daarna te gaan uitbuiken op haar favoriete stoel.

Alles gelukkig weer helemaal goed gekomen. Een camino-wondertje?