Bloemen op je wandelvakantie! Het kan zomaar verkeren. Van Theo kreeg ik een foto van een boeket bloemen.
Dat maakt je natuurlijk wel nieuwsgierig. En van wie was het? Van het pensioenfonds SPW. 68 jaar betekent pensioen. Of eigenlijk betekende pensioen, want na de pensioenhervormingen is de datum van je pensioen bij SPW weer teruggezet naar de AOW-leeftijd. Maar goed, het maakt allemaal weinig uit: je krijgt nu iets meer, en omdat ik op mijn honderdste mijn laatste camino denk te lopen, is dit natuurlijk gunstig. Kortom, in de bloemen gezet.
En dan weer lopen, na eerst wat uitgeslapen te hebben. Eerst lekker ontbijten, en dan naar de bar om het nog een keer te doen.
Heerlijk. Morgen en overmorgen zit dat er niet in. Maar vandaag konden we het wel lijden (uitgesproken zonder d, 'lijen', verouderd Nederlands volgens AI, uit de jaren 50).
Eerst nog een kerkje bezocht, het oude centrum bekeken en dan het spoor over, waar we 5 minuten moesten wachten totdat er twee treinen kwamen. De boemeltjes en stoptreinen (tegenwoordig sprinters genoemd) kwamen voorbij sukkelen, braaf door Hetty op de foto gezet.
Daarna weer de paden in met olijfbomen en minder druiven, maar nu met oude ingestorte muurtjes rond de velden.
We hielden een pauze tussen de waterstraaltjes in. Dat geeft koeltjes af. Kijk naar het grappige filmpjes en hoor het water. En dan door naar Ruvodi Puglia. Een politieauto stopte en vroeg waar we vandaan kwamen. Uit Holland? Leuk! En speelde gelijk voor VVV. Om vier uur ging de kathedraal open, het museum was ook de moeite waard.
En toen door naar ons mooie goedkope appartement, met gedeelde voorzieningen, die we met onszelf delen bij gebrek aan andere delers.
Dadelijk uit eten; na al dat gezonde eten van gisteren en eergisteren kunnen we wel weer een pizza of iets anders aan.
Omdat we morgen vroeg op moeten, laat ik het hierbij. Tot morgen en hierna nog een paar foto's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Vergeet niet je naam onder je bericht te zetten!