Daar gaat de voorbereiding, we nemen een omweg, Veroli - Casamari, 9 september 2026

We zitten te picknicken in de Abdij van Casamari. Over drie uur kunnen we hier hopelijk terecht voor onze kamer. Voorlopig wachten we onder een boom. Ook al is het nog 33 graden, we hebben geen last van de warmte. We waren vroeg vertrokken en toen was het nog lekker koel. Tijdens het weglopen
uit het dorp kwamen we nog wat kerkjes en een klooster tegen die we eerder niet hadden kunnen vinden – altijd komisch. "Als je niet zoekt, zul je vinden", zei de bekende pelgrim Victor.

Onderweg kregen we een kopje koffie  aangeboden van een leraar (agrarisch ingenieur) die met vrienden in Rotterdam, Amsterdam en Utrecht was geweest, vooral voor de elektronische muziek. Ook vond hij het amusant dat er meer tomaten uit Nederland komen dan uit Italië. We zijn nu Facebook-vrienden en hij reed weg op zijn Yamaha. Daarna volgde nog een lunchbreak bij een leuke tent, waar ook een vrolijke Pippi Langkous werkte. Ze was het echt 😀 Geen dag ouder geworden.

Vandaag was de weg 100% asfalt, en ook best druk met auto's en zwerfplastic. Op de kaart zagen we dat hier de Cammino di San Benedetto loopt, die we eerder tegenkwamen tijdens het lopen van de Via San Francisco. Hetty wilde die ooit wel lopen (ik vond hem wat pittig, veel hoogtemeters). Welnu, hier kunnen we instappen op etappe 14 van die Camino. Op de GPX PRO Android-versie, kaart Walk About, staan alle camino's, GR's, LAW's/SP's en knooppuntenroutes, dus ik zag dat het kon. Via de site van deze camino had ik de kaarten tijdens de eerste stop al gedownload. Minder asfalt, maar meer stijging. Uiteindelijk komen we op het eindpunt van de Benedetto vanzelf weer op de Via Francigena Sud uit. We hebben een digitale kaart, AI en Booking. Dus, wat let ons?

Even over de route: de Cammino di San Benedetto is een officiële pelgrimsroute van circa 300 km die van Norcia (geboorteplaats) via Subiaco naar de Abdij van Montecassino (sterfplaats) loopt.

Voor morgen maar geen klooster of auberge, maar lekker een eigen appartementje. We hebben hier in het prachtige klooster een mooie kamer met airco, uitkijkend over het complex.

Maar voordat je weet bij welke monnik je moet zijn, wanneer de abdij weer opengaat en hoe het reserveren werkt, is een vak apart. Monniken of nonnen spreken geen andere taal. De enige monniken of nonnen die Engels spreken, zijn degenen uit Afrika, uit een voormalige Engelse kolonie. Dus morgen lekker zelf wat koken in een appartement. 

Bellen naar een klooster heeft geen zin. Dan maar mailen. Als je geluk hebt – zoals nu – en je hebt je mail in het Italiaans geschreven, krijg je soms antwoord. Meestal superkort, deze keer: "Is goed, je hebt een kamer." "Kunnen we daar eten?", vraagt Hetty dan. Tsjaa, geen idee. Kun je dat dan vragen? Jawel, maar je krijgt toch geen antwoord 😀 En wat ik al dacht: er is een restaurant vlakbij. En de kamer is mooi, met airco. 

Wat wél een feest is: in zo'n reusachtige kerkzaal en kloostertuin rondlopen zonder toeristen, na sluitingstijd 😀 Zeker met onweer buiten. Het weer gaat veranderen.

En dan naar een pizzeria vlakbij. Op de foto is een zaal te zien – verschrikkelijk – maar volgens de commentaren is de pizza prima. Ik bereid Hetty een beetje voor op de zaal en de staat van wat verworden is tot een afhaaltent. Wij erheen. Hetty kijkt eens en ik vraag: "Is het zo erg als ik zei?" "Erger", is het antwoord.

Maar we zetten door, lopen naar binnen en slaan bijna tegen de grond van de warmte. Er is wel een airco, maar die staat uit. Buiten staat een soort tafel met bankjes. Wij wachten, er gebeurt niets. Ik naar binnen en bestel een ⅔ liter bier met twee glazen. Lekker, maar verder... Dan komt er een soort tuinman die heel mank loopt. We praten wat in het 'Italiaans' – wat wij dus niet spreken. Hij kent Rotterdam van zijn gebit. Hetty snapt er niets van. Ik wel, ik wist zelfs waar hij geslapen had. Er was een tijd dat er busladingen Italianen naar Rotterdam kwamen, die alle veertig per bus, hun gebit lieten trekken, een kunstgebit kregen en halfdood per bus terug naar Italië gingen. Waarom wist ik dat? Ik was ooit wezen kijken naar een leegstaand hotel op de hoek Beukelsdijk–Graaf Florisstraat, naast het Citycollege (om er eventueel een opvang of kamerverhuur van te maken). Bij de bezichtiging hoorde ik van de makelaar dit verhaal: alle Italianen sliepen hier. Heel veel bloed op de lakens. Wat een toeval, niet te geloven. Hij hield de tuin bijondanks dat hij erg mank liep en bracht ons uiteindelijk de drank en pizza, die zijn dochter maakte. Wel een beetje triest dat zoiets zo kan vergaan. Er kwam één vader met dochter een pizza afhalen, verder niets.

Morgenochtend om 7.15 de gezongen mis – of vroeger of later, we zien wel. We willen vroeg op pad, want het is de laatste dag met 30+ °C. Dus we lopen wel binnen. Soms is die eerste mis alleen met zang, soms heel mooi. Als het zo'n praatmis is, 'snieken' we er wel uit.

Tot morgen!