Blog 13 februari 2026, Vale da Telha

De A1 is ingestort, maar wij staan nog overeind! De A1 verbindt Lissabon met Porto. Ook op onze weg was een deel van het asfalt ingestort en lagen er verschillende bomen omgewaaid.

Vannacht trok er namelijk een geweldige storm over ons appartementje.

Eerst twijfelden we even: kunnen we zo wel lopen? Maar we besloten toch te gaan. Eerst werd Hetty ingepakt, het KOMO-meisje. Ze zat in een KOMO-zak van 100 liter met een KOMO-rokje erover. En reken maar dat dat nodig was. We liepen bergop, met keiharde wind tegen, hagel en stortregen – je zou er moe van worden. De KOMO-zakken hielden zich overigens uitstekend. Onze kleren werden steeds weer drooggeblazen, om daarna weer nat te worden. Vooral de broek onder de knie werd nat en weer droog. Alleen de laatste keer, toen we hard tegen de wind inliepen, stroomde het water via de broekspijpen onze sokken in. Hetty, met haar open schoenen, had regendichte sokken over haar teensokken aan en die hielden het aardig vol.

Na de tweede stop kwamen we een Hongaar tegen met een bebloede hand. Er was een rivier waar je niet overheen kon; te diep en te krachtig. Hij was naar het strand gelopen om daar over te steken, maar liep tegen een ons bekend probleem aan: je kunt aan de andere kant niet terug het pad op. Dus was hij de klif opgeklommen om toch bij het pad te komen, maar daarbij uitgegleden en had hij zijn hand opengehaald bij een succesvolle poging niet naar beneden te vallen, voorstelbaar, alles is spekglad en het stormt. Ik had gezien dat er twee paden de rivier kruisten, maar op een paar honderd meter van elkaar. Of de rivier daar veel minder heftig zou zijn, viel te betwijfelen. De Hongaarse man was wel groot en sterk, sterker dan ik op het oog, en langer dan Hetty.

Maar Hetty had een goed idee. We waren de Europese E1 tegengekomen, de fietsroute die naar de Noordkaap in Noorwegen loopt. Zij stelde voor die te nemen. Op mijn GPX Viewer Pro met de outdoorkaart leek die route achter de oorsprong van de riviertjes langs te gaan en voorlopig goed begaanbaar. Wel bleek, lag de route bij elk dalletje onder water. Maar de organisatie (met kennelijk meer geld dan die van de E9-wandelroute) had overal keien langs de zijkant gestort (en zelfs bankjes!) dus je kon erdoor.

Uiteindelijk kwamen we na 25 km zwoegen aan in ons hotel. Ik had het hotel geselecteerd op de aanwezigheid van (airco)verwarming, dus meteen de Wim-methode toegepast: de verwarming op 27 graden en alle natte spullen opgehangen. Daarna onder een gloeiend hete douche. Gelukkig hadden we al gegeten, dus konden we nu met noten en Wasacrackers met boter en kaas op bed neerstorten.
Morgen uitslapen ( heel korte route) en een ontbijt in het hotel.

Was het leuk vandaag? Om te wandelen niet. Maar als je het zag als een soort Kamp van Koningsbrugge-light, als een survivaltraining, dan wel. We boften wel met twee horecagelegenheden! En bijzonder was het zeker. O ja, je zou het bijna vergeten: het is mooi hier. En de weersvoorspelling is 12 dagen droog met geregeld zon!

Nou, dat was het wel voor vandaag! Groetjes en veel liefde toegewenst!

Klik hier voor een filmpje van Hetty in actie in de KOMOzakken