Blog 22 februari 2026 (vervolg van 21), in de buurt van Vale Seco

Gisteren een korte blog. Na al dat heerlijke eten en de wijn, en het nog even kijken naar de massastart (als we kijken zien we alleen maar Nederlanders goud winnen, een mooi toeval), viel ik bijna in slaap. De foto's van Hetty waren ook nog niet tot mij gekomen (Hetty had nog geen wifi en dan uploadt het apparaat de foto's niet), dus kom ik even terug op gisteren. Met de foto's van Hetty. En anders heeft Caroline niets te lezen voor ze naar bed gaat. En de vraag van Peter beantwoord ik ook.

De vraag die wij ons onder het lopen stelden is waarom het lopen in Portugal zo pittig is. Want ook toen we de Via Algarviana liepen, met alleen zon, er was toen een watertekort, vonden we dat. Het zit hem, denken wij, in de vele steile hellingen, met een ondergrond van steentjes, waardoor de afdaling ook meer concentratie vraagt. En zoals gisteren lag het tempo laag, op een traject van 27 km is dat een ding; je bent domweg meer uren aan het lopen. Ik denk dat we hier een gemiddelde hebben van 3,5 km per uur ; op sommige stukken is het tempo 2 km per uur. Natuurlijk zijn de kliffen met storm en regen ook een verzwarende factor, maar ook op een traject als gisteren. Een voorbeeld. Het pad lijkt goed te lopen. Dan staat er een stuk onder water. Dan besluit je over een schrikdraad heen de weilanden in te gaan, maar daar blijkt ook veel water. Dan ga je verder het weiland in, dat lukt, maar dan kom je teruglopend dat stomme stroompje weer tegen van 2 meter breed. Je zoekt wat keien, gooit ze in het water en steekt over, je in evenwicht houdend met je stokken. 

Dan gaat het tempo weer omhoog. Maar dan is er een stuk pad kapot gereden door iets met rupsbanden, je vertraagt weer. En dan ‘moeten’ er ook nog foto’s gemaakt worden, bij het enige café van de dag uitgebreid gezeten worden, en er moet nog een keer gepicknickt worden.

Geen klagen hoor, zeker niet, het was gisteren prachtig!

Hoe kom je aan zo’n onderkomen als dit , vroeg Peter. Op bed liggend zie ik dat de etappe eindigt in Vale Seco (zoek het maar op op Google Maps). Maar daar is niets (3 huizen gezien). Dan de locatie ‘overzetten’ op een Bookingsite of Google Maps (de Rota Vicentina site gaf hier geen onderkomen). Als die niet helpen, kijken we op hun kaart en kiezen we het onderkomen dat dicht bij de route ligt en op de Outdoor kaart kijken of er een weggetje naar toe loopt van de route naar de slaapplaats. En dan kijken of er plaats is, hoe duur, of ze eten maken of dat er een keuken is (dan moeten we wel boodschappen doen). Normaal is het veel makkelijker als je gewoon in een stadje aankomt. Vaak is er dan een AL (een iets luxere auberge) voor redelijke prijzen, vaak met eigen douche en toilet en gemeenschappelijke keuken. De oudere locaties hebben soms gemeenschappelijke douches en toiletten (2 keer gehad).

En zo komen wij hier op dit prachtige boerenonderkomen. Op 100 meter zie ik een stuk of 5 varkens rondscharrelen en mooie geiten met lange hoorns. De vrouw des huizes eet alleen vlees of vis van eigen bodem, buiten de deur eet ze vegan omdat ze dan niet kan zien of het vee goed behandeld is. De man, die ook voor de geweldige maaltijd kookte, was vroeger chef-kok, dus zo ingewikkeld vond hij het niet om voor ons te koken.

Ik schrijf dit nu in een heerlijk zonnetje, om straks te gaan ontbijten. Uur of 10, mooie tijd. Ach, die pelgrims, ze hebben het zo zwaar 😂

O ja, het ontbijt met : verse fruitsalade, verse sinaasappelsap, croissants, cake, brood, mini pasteis de nata, verse geitenkaas, en nog een paar dingen. Ze moesten me bijna wegrollen van de tafel. Daarna met de vrouw des huizes ervaringen uitgewisseld over de wederzijdse Camino's die we alle drie gelopen hebben (haar man is 1 keer meegegaan, vond het een mooie ervaring maar ook genoeg). De was gedaan, waslijn gemaakt , het werk zit erop. Tot horens.