Blog 9 februari 2026 Sagres

Wat een dag! We vertrokken in de regen uit ons appartementje

en probeerden een droge route te vinden. Iets wat jammerlijk mislukte. Maar het begin ging goed: mooie route en we konden met gemak om de waterplassen heen. Tot het water over de door ons droog bedachte route begon te klotsen.

Aan de zijkant bleken er steppingstones te liggen. Alleen waren die ‘begroeid’ met planten, en een beetje glad bovendien. Maar dat lukte. Een koffie als beloning.

Daarna ging het door een mooi natuurgebied en volgden we de bordjes van onze route. Ging goed. Totdat we, na een soort hippiesurfersdorp, bij een snelstromende rivier kwamen. En daar liep óók ons pad. Toevallig kwam er aan de andere kant een wandelaar aan, die het toch maar ging proberen. Hij werd tot en met de pijpjes van zijn onderbroek nat. Voor Hetty zou dat boven haar navel zijn, en met die stroming te riskant.

Een andere route was niet mogelijk. Dus terug naar het strand, want de rivier waaiert daar uit en verliest kracht en hoogte. Schoenen uit, Crocs aan, en oversteken. Daarna alles weer droog maken – altijd lastig om de teensokken weer aan te trekken – en dan terug naar het pad. Maar dat lukte niet! Te veel water. We stonden wel aan de goede kant, maar de route lag 50 meter hoger. Op de kaart stonden obscure stippellijntjes: een pad als het goed is, maar we konden het niet vinden. Na een half uur probeerden we het weer, en jawel, het leek op een pad recht naar boven. Soms was het wringen, maar we kwamen door de begroeiing heen. We bereikten de klif en vonden de groen-blauwe route weer. Gelukt.

De route was heel mooi: eerst een soort hoogvlakte en daarna spectaculaire kliffen. Toen we weer afdaalden naar het strand van Sagres, dachten we er te zijn. We droomden al van lekker even wat eten. We zagen drie mensen zitten op keien, maar wel aan de andere kant van wéér een riviertje. Ik schoof mijn stokken uit, waardoor ik ze dieper in het water kon steken, en ging van kei naar kei. Het lukte. Eén kei lag onderwater, maar dat konden de schoenen wel even aan. Maar de open schoenen (sandalen met profiel en hiel- en teenbescherming) niet. Dus Hetty deed haar schoenen maar weer uit.

Uiteindelijk kwamen we in een strandtent en aten daar wat. We liepen verder en het begon wat te regenen. Hetty vroeg of ik haar poncho wilde pakken, maar die was weg. Hoe kon dat? Onverklaarbaar. We besloten door te lopen over de asfaltwegen, want er lag een meer tussen ons en Sagres. Zonder poncho kwamen we aan.

Het plan is morgen naar de vele surfzaken te gaan, omdat die, denken we, vast ook poncho's verkopen. Terug naar het laatste café of het watertje doen we niet. Dus morgen vroeg op. Omdat we al bij de vuurtoren zijn geweest, slaan we dat stukje over en volgen gelijk de Historica/E9 (de Rota Vicentina omvat de Fisherman's Trail en de Historica, die parallel lopen). Dat scheelt 2 km heen en 2 km terug, waardoor we op ons gemak die poncho kunnen scoren. En koffie!

Het goede nieuws: het is een stuk droger, het lopen gaat best goed, we hebben een goede slaapplaats met een kacheltje. En de route was mooi.

Klik hier voor Polarsteps en de filmpjes

Tot morgen maar weer!