De meseta in Italië, Faeto - Troia, 24 september 2026

Relaxed opgestaan maar wel vroeg en lekker gaan ontbijten.

Met lekkere espresso en Cappuccino van Nescafe, wasatoast maar niet van wasa, en kaas.

De cappuccino deed Hetty denken aan haar buurman van vroeger, die grote potten van dat spul had. ‘Misschien nog steeds wel’. En dan oppad. Het eerste deel van de tocht is prachtig groen en afwisselend, maar wel omhoog.

Daarna vlakt het af en komen de windmolens terug, maar nu samen met de zonnepanelen. En dan zijn we opeens op een soort Spaanse meseta. Hele lage heuvels, graan, graan en nog eens graan. Hetty vindt het maar zozo. 

Dan op zo'n weg die iets groter is rijdt een witte Alfa ons voorbij die stopt, knipperlichten aan, springt uit de auto, rent naar de kofferbak, kofferbak open, pakt uit een groot pak 2 flesjes water en komt het brengen. Brede smile, en springt weer in de wagen en rijdt door. Nou, dat is toch leuk!

Nu een oud klooster voor pelgrims.

De Nieuw Zeelanders zijn er ook. En een Fransman. Wel gezellig. We konden uiteindelijk een restaurant vinden, ‘we hebben geen pizza's' zeiden ze, en dat kwam goed uit. En toen we bestelden en daarna nog wat vroegen ze waar we vandaan kwamen. Holland. O, Europeanen, hoorde ik ze zeggen. Kennelijk een positief kenmerk. Heerlijke ravioli en als sitedish gegrilde paprika en aubergine en courgette, en cichorei met tuinbonenmouse (lokale specialiteiten van de boeren). 

Door het eten, het bier, de wijn en de gezelligheid, hou ik het kort. Morgen meer. En nog de laatste foto's.