Geweldige mensen en afval, Stronara - Cerignola, 28 september 2026

Protest tegen het afvaldumpen

En dan zondagavond. Het leek wel kermis hier, zo druk. Flaneren werd dat genoemd. Kijk hier maar! Dat woord wordt bijna niet meer gebruikt. En dan gaat de kerk ook nog uit. (Terwijl ik dit schrijf, horen we een stokoud liedje van iemand die in het Nederlands zingt dat hij er alleen voor de muziek is; hij biedt zingend zijn excuses aan.) De avondmis is geweest. Even de kerk in. Er staan nog wat mensen na te babbelen. De een komt vragen of we pelgrims zijn, de ander komt ons op Rochus wijzen, ook een ‘pelgrim met hond’. Ook de aartsengel mag niet ontbreken. Best logisch hier, gezien de eerder beschreven route van Ierland, Mont Saint-Michel, de plaats hier vlakbij de berg Karmel (dat verhaal kenden we nog niet toen we daar op de berg stonden). 

Eten in een bar met een clubsandwich met veel groente, patat met mayonaise en radler en bier.

Goed geslapen, alleen wat last van mijn [oog?]. Dus starten zonder mijn lenzen. Ik voel mijn heup wat, maar dat is wel logisch; ik sta weer recht, het lichaam moet weer wennen. Hetty heeft geen echte kwalen vandaag.

Is het wat saai? Jawel, een beetje wel. Maar als pelgrim weet je dat dat er soms bij hoort. Who cares?

Wat wel stoort, het grootste nadeel van de Francigena Sud, is het afval. Bij het uitgaan in ingaan van de stad, net buiten de gemeentegrenzen, storten de mensen glas, blik, plastic, koelkasten en andere rotzooi. Het is voordat je een stad in bent een grote teringzooi. Ze hebben geen statiegeld op flesjes of blikjes, ook niet op koelkasten en wasmachines. 

Maar hoe ziet zo'n wat saaie dag eruit? Eerst naar de bar, voor een cappuccino en een latte macchiato, met een verse sinaasappelsap en een croissant met abrikozenjam erin. En daarna, om het af te maken, nog een rondje koffie met croissants. Genoeg koolhydraten die zich omzetten in suikers en ons veel kracht geven. Daarna lopen tussen olijfbomen (oogsttijd) en druiven, graan en nieuw ingezaaid spul. We komen langs een leuk hutje, we kijken even en de eigenaar komt even praten: of we wat druiven willen? Jawel hoor, we gaan zitten op zijn bankstel en eten druiven en babbelen wat.

Geen mobiele verbinding, dus met handen en voeten. En dan laat hij zijn trots proeven, zijn olijven. Heerlijk. Hetty gruwt, maar ik geniet, en krijg bij het weggaan een fles met die olijven mee! Daar doe ik wel een paar dagen mee. En mijn rugzak is weer zwaarder.

Dan de pauze; kijk even naar het filmpje. We zitten tegen een olijfboom aan in de schaduw. Lekker alles uitgepakt. Dan horen we een wat raar piepend geluid. Dan zie ik het: de besproeiing is aangezet. Ik kijk en met mijn deskundige blik constateer ik dat ze alleen de jonge boompjes bevloeien. Totdat … de rest ook gaat spatten en pruttelen en watergeven. Hetty is dan al vertrokken, en juist daar komt het water. Klik hier voor het grappige filmpjes. We besluiten te verkassen. Nog wat druiven, toast met Goudse kaas en Philadelphia, nog een paar olijven en we kunnen weer.

Nog een kilometer of 6 door de velden. De loslopende honden zijn een beetje bang, maar blaffen hard. Als we aankomen bij ons appartement hebben we nog geen open bar gezien (siësta) en zijn we al bij het appartement. Ik meld mij en we gaan wat in een automatenruimte zitten. Ik neem een koude Peroni en Hetty wil nog niets. Ik kijk of ik een opener zie, maar nee. Dus maak ik hem ouderwets open, en daarna ziet Hetty dat er ergens bij op de grond een opener is gemaakt. Dan hebben we de code en betreden het appartement. Eerst even rusten en douchen en dan de stad in voor de boodschappen en de stad. Eerst zien we veel lege ruimten. Zullen het bloemperken zijn die verwaarloosd zijn, of graven? Of iets historisch? Maar er staat geen bordje bij. Dus op een terras, na het bezoek aan de kathedraal, opgezocht. 

Het zijn Grain Pits Area (Piano delle Fosse del Grano). Oftewel ondergrondse graansilo's die al sinds de middeleeuwen worden gebruikt. Dit blijkt een speciaal gebied in het zuiden van het stadscentrum van Cerignola, met in totaal ongeveer 625 van dergelijke kuilen, waarvan er nog ongeveer 200 in gebruik zijn. Elke kuil is een klokvormige holte die in de grond is gegraven, met een gemiddelde capaciteit van ongeveer 500 quintali (dat is ongeveer 50 ton). Hebben we ze eigenlijk op de foto, vraag ik Hetty? Blijkt van wel, een paar van de silo's.

Op het plein bij de kathedraal 

(ze hebben hier geen toeristische prijzen: cappuccino, 2 latte macchiato en een espresso voor € 6,50) keken we onze ogen uit. Wat een chaos: fietsers op het achterwiel, scheurende honden, fatbikes, alles door elkaar. Veel groepjes mensen, druk. Met moeite kon ik Hetty uit de stad wegkrijgen, want ik moest nog koken en de blog afmaken. Gelukt kennelijk. Vandaag toch weer 22 km gelopen. Morgen staat 20 op het programma. Het blijft met 29 graden onder de 30, dat is te doen. En dat blijft het verder.

Tot morgen en hier nog wat foto's!