Over de rotsen en langs vallende stenen, Arpino - Roccasecca, 11 September 2026

Mijn held, na 2 km dalen over rotsen en door takken en grassen, eindelijk op het asfalt. Kijk hier voor het filmpje. We hadden op dat moment een tempo van 2½ km per uur de laatste 4 uur. Eerst bijna 500 meter stijgen naar boven de 750 meter, en dan weer naar beneden. 

Maar we konden wel de oude muren zien boven van het fort zonder cement. Een paar duizend jaar oude techniek in het pré cementtijdperk. Allemaal over keien en over onregelmatige trappen.

En ja, het was koeler, onder de 30, en zeker 's ochtends, maar de regen had wel voor vocht gezorgd. Onze bloesjes waren donker van het vocht. Toen we gingen dalen en er een windje ontstond  droogde we weer op. Raar dus, voor je gevoel, maar natuurkundig wel logisch. We hadden een ruime pauze gehouden in Santopadre, dat betekende dat je dwars door de bergen terugkomt naar de kortere route, en dat hadden we niet bedacht. We hebben wel een kaart maar geen boekje tenslotte. 

Vertrek vanuit ons appartement 

Maar ... het was wel een schitterende dag, geweldige uitzichten,

maar na al die inspanningen nog10 km zwoegen,  wel na een heerlijke uitgebreide stop.

We kwamen na die 10 km dus aan op de plek van het filmpje. Een brug over een droog gevallen rivier, tussen hoge bergen, alweer de Appenijnen, op een asfaltweggetje waar we eerst eens op gaan zitten om uit te rusten. Er komt geen auto, geen wandelaar, geen fietser, er groeit bij mij een besef van 'klopt dit wel'. Maar we gaan lekker op stap, stappen flink door en het is mooi. Een mooie canyon. Er liggen wel wat stenen op de weg,

en er groeit wat onkruid op de weg. Nog steeds geen auto's, fietsers of wandelaar. Heel veel mega grote netten en muren om de vallende stenen tegen te houden. Na vele kleine stenen op de straat, denk aan een Belgische kassei, komen we bij een iets grotere steen, van zeg maar een meter bij een meter, die het muurtje van de weg heeft weggeslagen. Wel raar dat die daar ligt, misschien net gebeurd? Daarna komen we bij metalen afscheiding voor de stenen, allemaal verbogen, dan de volgende kei van een meter bij een meter, dan een boom die half over de weg groeit.

En dan een wegafsluiting bij een zijweg, zodat je vanaf die weg er niet op kan. En ook van onze kant er niemand door kan, behalve wandelaars. Dus, denk ik, ze hebben er een wandelpad van gemaakt! Verder lopend vragen wij ons wel af waarom ze er dan wel wandelaars laten lopen. Maar ... dat kan wel, de kans dat een wandelaar door een kei getroffen wordt is veel kleiner dan dat er een auto getroffen wordt, een auto is veel groter. En een auto kan tegen zo'n rotsblok oprijden, of schrikken van een steentje op zijn vooruit. 

Uiteindelijk komen we dan op het einde van de route, de bergen worden lager aan twee kanten en weer een wegafsluiting.

Het lukt ons weer er langs te komen. We kijken nu op de borden, en jawel, gevaar, voor iedereen gesloten, geen uitzonderingen, ook niet voor pelgrims. Terwijl die toch een soort van beschermd zijn. Ze maken er dus geen voetpad van. 

Maar wij zijn er bijna, en hebben afgesproken om op het terras de man te ontmoeten die ons de sleutel moet geven van ons appartement. Ik neem een grote bier, Hetty een Fanta, dat je gun je zo'n kind toch? En we kregen omdat het borreltijd was een zakje chips, pinda's, zoutjes en olijven. Heel leuk en welkom.

Daarna met de man van het appartement mee, en altijd weer dezelfde riedel horen, logisch. Maar nooit horen wat je echt wilt weten maar nog niet weet dat je het wilt weten, namelijk, waar is de fluitketel of waterkoker? (Niet vergeten, je hebt in Zuid-Italië een steelpannetje of melkkan). 

Goed, mooie dag vandaag. Morgen laatste etappe van de Cammino Benedetto maar we lopen die niet helemaal af, zodat we de dag erna beter uitkomen. 

Slaaplekker allemaal en nog een paar foto's

Ons appartement van gisteren

Thomas van Aquino

Hetty tapt water uit een natuurlijke bron, dorst naar koel water