Zaterdagavond in Ordona, Ordona – Stronara, 27 september 2026

Onze lunch, zittend tegen de rugzak die tegen een oude vrachtwagenband staat.

Zaterdagavond in Ordona is bijzonder. Dit schone dorpje, een uitzondering in Italië, heeft een bijzonder gezellige uitstraling. Iedereen groet elkaar, en mensen gaan in groepjes op de bankjes zitten of op het terras voor de koffie.

Na ons eten van gisteravond liepen we terug door een druk dorp; de ouderen klitten wat bij elkaar, zo ook de jongeren, op elk pleintje en op elke hoek van de straat. Een hoop gezellige herrie. Wij wisten niet dat er zoveel mensen woonden! Iedereen kwam naar buiten. Is er iets bijzonders te doen? Nee, het is zaterdagavond.

Na het rondlopen probeerde ik de blog met matig succes te versturen. Je hebt hier vaak geen wifi, maar de verblijven zijn dan wel juist prima en redelijk goedkoop. Maar de mobiele verbinding komt nauwelijks door de dikke muren van de verblijven heen.

Vanmorgen konden we vanaf 7.30 uur ontbijten in de kroeg.

Voor ons al betaald door de kleinkinderen van Nonna (oftewel Oma, zoals ons verblijf heette), omdat de keuken en koffiemachine nog niet geplaatst waren. In de bar duurde het wel lang, maar de croissants met abrikozenjam waren verser dan vers en de koffie prima. Toen we weggingen, kregen we van de bar zelf een lunch mee! Zie de foto (wat je ziet, was de helft). En omdat we ook boodschappen hadden gedaan, werd mijn rugzak zwaarder en zwaarder. De foto's heb ik ook naar de zussen opgestuurd met het verzoek de barmensen nog eens te bedanken, wat ze zouden doen.

Dan de etappe. Relatief makkelijk, redelijk vlak; Hetty begint al te wennen aan de meseta. Leuke weg, geen asfalt, wel veel kiezels. Na een heel stille 9 km lunch,

na nog eens 6 km een bar, die nog net niet dichtging — om 1 uur sluiten voor de siësta hier vaak — maar wel dichtging toen we er zaten. Of we de kopjes even in de planten wilden zetten als we weggingen, tegen het pikken denk ik. En na nog eens 5 km kwamen we aan, na een saai fietspad van 4,5 km zonder één enkele bocht langs een provinciale weg. Heineken bier (ze hadden alleen Heineken) en een Fanta, en toen naar ons appartementje. Even appen, dan naar het appartementje, en na 2 minuten was de eigenaar er om de deur open te doen. Hartstikke netjes, alleen de koffie voor het apparaat is op. Nou ja, dan maar een cappuccino uit een zakje.

Hetty in gesprek met de jeugd die wat Engels hebben geleerd op school.

Het wordt tijd voor weer eens een gezonde maaltijd, maar het is zondag, dus zijn de winkels niet open. In Frankrijk is het een stuk erger dan hier met de dichte winkels (daar zijn de winkels soms open), maar zaterdagmiddag en zondag is alles dicht. En van 1 tot 4 natuurlijk.

Wat opvalt, is dat de Francigena hier wel leeft. Zo stoppen de mensen soms met de auto om een praatje te maken, en zwaaien vele automobilisten en andere sportieve voorbijgangers. Eigenlijk komt dat pas echt op gang vanaf Benevento.

En dan de schoenen hoe doen ze het? Goed genoeg om het einde te halen denk ik. Eigenlijk verassend goed. De kiezels zijn geen probleem. De grote teen voel ik soms licht met mijn dubbele dikke sokken de voorkant beroeren, zoals ook met de dichte schoenen die thuis staan. Maar als ik de schoenen groter zou nemen ga ik schuiven. Dus accepteer ik dit. In feite raak ik de voorkant niet echt. Maar verder zijn ze eigenlijk verassend goed. Hetty zegt dat haar sandalen in lichte mate aan het zelfde euvel lijden, alleen aan de andere kant. Maar in zo'n lichte mate dat het geen problemen gaat geven. 

Als ik dadelijk de boel kan versturen buiten doe ik dat dus ... tot morgen en weer bedankt voor alle reacties. Die vinden heel leuk!